sinfin qapısında göründü. Hemişekinden ferqli olaraq onun simasında zehm yox, keder duyulurdu. Şagirlerin bir yere toplaşdığını görüb sakit ve mülayim sesle:
-Keçin eyleşin, uşaqlar.-dedi.
Onun bu halı onsuz da Leyladan bir şey anlamayan uşaqları daha da çaşbaş saldı. Hamı bir-birine deye-deye yerine keçdi. Qemer heyecanla:
-Müellime, ne olub?-deye soruşdu.
-Oturun, deyecem.-sonra üzünü Leylaya tutub-Qızım, get bufete, el-üzüne su vur.-dedi.
Leyla başını bulayaraq istemediyini bildirdi. Özünü saxlaya bilmeyen Kerem:
-Müellime, üreyimiz partladı axı, demeyecksiniz ne olub?-deye ona seslendi.
Mirvari müellime barmaqlarını bir-birine sıxıb titreyen sesle dillendi:
-Re...Refiqe müellime...bu gün seher...ürek tutmasından...-lakin sözünün sonunu getire bilmedi, onu boğan qeher boğazını düyünledi. Yaşaran gözlerini uşaqlar görmesin deye tez-telesik sildi.
Bir anlıq sinifde tam sakitlik oldu. Sanki hamı eşitdiyini başa düşmeye çalışırdı.
-Ölüb?-Eleddin berelen gözlerile ona baxdı.
Mirvari müellime başını yelledi. Bu hamı üçün bir siqnal oldu.
-Müellime, deyin ki zarafat eleyirsiniz.-Yusif inanmadığını bildirmek üçün başını bulayırdı.
-Ay bala, ne zarafat? Zarafatın yeridir?
Sual dolu ifadeler artıq ağlaşmalarla evez olunmuşdu. Qızlar göz yaşlarını saxlaya bilmirdiler. Kenan da inanmadığını bildirmek telaşla yerinde qurdalanır, eli ile partanı döyecleyirdi:
-Müellime, ola bilmez e. Men axı bu yay onu görmüşdüm. Sağ-salamat idi.
-He, men de görmüşdüm. Hele bir beş-on deqiqe söhbet de elemişdik.
Mirvari müellime sinfi sakitleşdirmek üçün yeniden dillendi:
-Sizi başa düşürem, inanmaq çetindir. Amma ne edesen ki, Allah-tealanın yazısı budur.
Elini alnına, gözlerini ise partaya diken Leyla artıq ağlamasa da arabir hıçqırır ve salfetle gözünü silirdi. Üreyinin sıxıldığın hiss eleyen Sevil Züleyxanın qolunu dartışdıraraq:
-Zülü, pencereni aç da. Havam çatmır.-dedi.
Züleyxa gözünü silib Sevile baxdı.
-Can, bayır soyuqdur e.
-Olsun, sen aç, menim havam

<< 1 ... 125 126 [127] 128 129 ... 382 >>