yavaşca, divardan tuta-tuta pillekende oturdu. Niye axı, niye Zerife?!
El-üzüne su vurub özüne gelen Ayan Elinin teklifi ile bufetdeki masalardan birinde oturdu. Eli oturmadan:
-İsteyirsen, çay alım?-dedi.
-Yox, yox, Eli. heç ne lazım deyil.-deye Ayan etiraz eledi.-Oturaq, onsuz da gedeceyik.
Eli razılaşıb onunla üzbeüz eyleşdi. Ayan salfet qutusunu elinde oynadır, Eli ise gözünü çekmeden ona baxırdı. Ayan gözünü qutudan çekmeyerek dillendi:
-Heyat ne insafsızdır. Hemişe yaxşı insanları tez aparır. Yaşamaq üçün gerek pis olasan?
-Ele bilirsen yaxşı insan olmaq asandır? Pislerle, eyrilerle mübarize aparmaq, ömrünün sonuna qeder heç kimin qabağında eyilmemek ele bilirsen asandır?
Eli danışdıqca Ayan gözlerini salfet qutusundan çekmeden ağır-ağır başını terpederek onun dedikerini tesdiqleyirdi.
-Refiqe müellime indi İnşallah ki, cennetdedir. O, bu heyatda çox eziyyet çekdi. Hem ailesine göre, hem de mektebde. Heç vaxt da heç kime ağız açmadı. Ona göre de bütün şagirdlerin sevgisini qazandı. Bu her müellime qismet olmur.
-Eledir e Eli, amma indi onun uşaqları neyleyecekler? Onlar hele çox balacadırlar, axı.
-Onlar heç olmasa analarını tanıyırlar. Men heç atamı görmemişdim ki.-Eli kederli tebessümle ah çekdi.-Onu ancaq şekillerden tanıyıram.
-Ayy, bağışla, Eli. Ele demek istemirdim.-sözüne göre özünü narahat hiss eleyen Ayan elini onun elinin üstüne qoyub üzrxahlıq elemeye çalışdı.
-Yox, yox, sen ne dedin ki? Narahat olma.-Eli de diger elini onun elinin üstüne qoydu.
Beş-on addım aralıda yüngül öskürek sesi eşidildi. Yusif, Sevinc ve Asya ellerinde Ayanla Elinin çanta ve gödekçeleri bufetin gireceyinde idiler. Sese çevrilen Ayanla Eli onları görüb özlerini düzeltdiler. Yusif eyilerek Sevincin qulağına:
-Sen buna göre narahat idin? Onlara bax, kefleri yerindedir-deye pıçıldadı.
Asya onun dediklerini eşitse de heç ne demeyib Ayangile teref getmeye başladı. Yusifle Sevinc de onlara yaxınlaşdılar. Yusif Eliye baxıb bic-bic gülümseyir, Eli ise ona göz

<< 1 ... 130 131 [132] 133 134 ... 382 >>