sürüklemesi sayılmasa. Direktor da elinden geleni ardına qoymurdu. Belece bu uzun ve qalmaqallı mübarize sonda xeyrin qelebesi ile sonlansa da Refiqe müellimenin infaktına ve mektebden hemişelik uzaq düşmesine sebeb oldu. Sinif valideynlerinin de ayıqlığı sayesinde direktora töhmet verildi, sonra mektebe yoxlama geldi ve işindeki diger qüsurlar da nezere alınaraq işden atıldı. Oqtay müellim mektebin yeni direktoru teyin olundu. Onun gösterişi ile Mirvari müellime de “a” sinfine sinif rehberi. Her şey getdikce öz qaydasına düşmeye, mektebde yeni abu-hava yaranmağa başladı.Refiqe müellimenin vefatından hefteler keçdi. Bu müddet erzinde şagirdleri onun mezarını ziyaret etdiler, ailesine baş çekdiler. Onun özünden sonra sekkiz yaşında Elşen ve Gülşen adında iki övladı qalmışdı.
Zaman her şeye derman olur, yaralar qabıq bağlayırdı. Nece deyerler, heyat davam edirdi. İsmayıl hazırlıqdan eve gedirdi. Ondan beş-on addım aralıda bir qadın erzaq dolu iki iri zenbili (kloku) yere qoyub dincini alır, eli ile alnını silerek derinden nefes alırdı. Ona yaxınlaşdıqca İsmayıl onu tanıdı. Bu, Sevilin anası idi. İsmayıl tez özünü ona yetirib yerdeki zenbilleri götürdü.
-Xala, icaze verin, kömek eleyim.
Evvelce onu tanımayan ve meqsedini başa düşmeyen Xalide xala çaşqın halda:
-Dayan, a bala.-dese de sonradan İsmayıl olduğunu görüb üz ifadesini deyişdi-İsmayıl, sensen? Dayan oğlum, heç olmasa, birini men götürüm, sene ağır olar.-deye zenbilin birini götürmek üçün eyildi.
Lakin İsmayıl elindekileri yana çekdi:
-Yox, yox, xala. Bele yaxşıdır.
-Sağol, ay oğul. Şükür ki, bu zemanede senin kimi qanacaqlı uşaqlar qalıb.
-O ne sözdür, ay xala? Borcumuzdur.
Onlar yola düzelib bir xeyli getdiler. Gelib ikimertebeli bir evin qabağına çatanda Xalide xala dayandı. Yerden daş parçası götürüb rengi solmuş, küncleri paslanmış darvazanı taqqıldatmağa başladı. Bu arada İsmayılın de üreyi süretle döyünür, indi Sevili görecek deye sevinirdi. Diger terefden qapıya kimse yaxınlaşdı. Bu

<< 1 ... 132 133 [134] 135 136 ... 382 >>