çekdi.
Asya zarafatla:
-Yusifle dalaşmısan yoxsa?-deye soruşdu.
-Sencanı, işim-gücüm qurtarıb, onunla dalaşım? Sadece yoxlamanı pis yazmışam.
-A, poçemu?
-Bilmirem, iki defe Yusif qoluna toxundu, qara saldım. Sonra da terslikden bezi sözlerin yazılışı yadımdan çıxmışdı, onları sehv yazdım. Tesevvür eleyirsiniz, riayet sözünü beş defe düzeltmişem, ne yazdığım heç oxunmur da. Xatire müellime insaf eleyib üç yazsa böyük şeydir.
-Buna göre fikir eleme. Canın sağ olsun. Men bilirem senin esas derdin nedir.
Sevinc gözlerini qaldırıb Ayana baxdı. Ayan ise sözüne davam eledi.
-Sen hazırlığa göre narahatsan. Amma boş yere. Qaranlıq olanda ne olar ki, anangili gelib aparacaqlar da seni eve.
Asya da söhbete qoşuldu:
-Nu, buna göre kefsizsen?
Eleddin Sevinci sesleyerek Yusifi xeber aldı. Sevinc çiyinlerini çekerek bilmediyini dedi. Ele bu vaxt sinfe giren İsmayıl onların söhbetini eşidib Yusifin çölde hansısa müellime ile danışdığını dedi. Sonra gelib hemişeki yerinde-qabaq pencerenin artırmasına söykenerek dayandı. Gözucu Sevile, behane ile ise çöle baxırdı. Onu yene de burada gören Züleyxa ise altdan-altdan qımışır, arabir de Sevile teref baxırdı. Sevil ise guya fikri başqa yerde imiş kimi davranır, amma hereketlerindeki sünilik onu ele verirdi. Sinifde ise pıçapıç başlanmışdı. Bayaqdan qaşqabağı yer süpüren Sevinc İsmayılı bele görüb öz derdini unutdu, qızları özüne yaxın çağıraraq pıçıltı ile:
-Ona baxın, hemişeki yerini aldı. Ay seni, tülkü.-dedi.
-Hmm,-Ayan da razı şekilde başını yelledi,-o, deyesen Sevili isteyir.
-Az, deyesen, nedir? İlk günden vurulub ona, amma yaxınlaşa bilmir.
-Doroqoya, gör neyleyirsen.-deye Asya Sevince göz vurdu.-Bunların da aralarını düzelt.
Sevinc geri atıldı:
-Ne, ne ara düzeltmek? Men daha tövbe elemişem.
-O, Yusif kimi deyil axı. İsmayıl ciddi biridir, hem de ciddi olmasa, inanmıram ki, Sevil kimi bir qızı fırlatsın.-Ayan sözünden emin şekilde dillendi.
-Ciddi biridir, ciddi-ciddi yaxınlaşıb sözünü desin. Daha meni

<< 1 ... 137 138 [139] 140 141 ... 382 >>