evvelkitek ikiqat bükerek masaya vura-vura ne edeceyini götür-qoy elemeye başladı.
-Eliye nese deyim ki? Yox, yox! Belke ele vereqi atım ve bunu da unudum?
Ele bu vaxt el telefonuna zeng geldi. Kağızı masanın üstüne atıb telefona sarı qaçdı. Zeng eden anası idi. Bir xeyli onunla söhbetleşdi. Qapının zengi basıldı. Qulağı telefonda saata boylandı. Altıya beş deqiqe qalırdı. Qapıya qaçdı. Gözlükden baxıb qapını açdı. Gelen Sevinc idi. Sevinci salamlayıb otağa ötürdü ve telefonla danışa-danışa metbexe keçdi.
Gödekçesini soyunan Sevinc onu qatlayıb seliqe ile divanın üstüne qoydu. Oturmaq isteyirdi ki, gözü yerdeki bükülü ağ kağıza sataşdı. Kağızın içindeki yazılar ise emelli-başlı diqqetini çekdi. Eyilib kağızı götürdü. Açıb oxudu, gördükerine teeccüblense de bunun kimin işi olduğunu o deqiqe başa düşdü. Gülümsündü, sonra öz-özlüyünde Elini danladı:
-Ay seni, axmaq. Biraz diqqetli ol da. Xatire müellimenin eline düşseydi, nece olacaqdı?! Yaxşı ki, birinci men gördüm.
Danışa-danışa kağızı qatlayıb çantasına qoydu. Çox keçmedi ki, Ayan ve qrupdakı diger üç nefer de geldi. Hazırlıq başladı. Deyesen, bayaq tapdığı kağız Xatire müellimenin yadından çıxmışdı.
Telefon zeng çaldı. “Men baxaram” deyib Leyla desteyi qaldırdı. Desteyin diger ucundan Günelin sesi eşidildi. Onu eşitmek Leylaya xoş deyildi. Çünki onun Günelden de, Qemerden de zehlesi gedirdi. Xoş-beş on beşden sonra Günel derslerin yerini xeber aldı. Leyla canderdi ona derslerin yerini deyib sağollaşmaq isteyirdi ki, Günel:
-Ziver müellimeden soruşdun, menim keçen defeki qiymetimi yazıb?-deye onu saxladı.
-Bilmirem, bu gün hirslenmişdi, soruşa bilmedim.
-Hirslenmişdi, niye?
-Tarielle Sebuhi gülüşürdüler, dersine mane olurdular, o da döze bilmeyib üstlerine qışqırdı. onlar da acıq eleyib sinifden çıxdılar.
-A, doğrudan? Onlar lap qudurublar ki.
-Ne ise e, Günel. Ders elemeliyem, helelik, sağol.
-Yaxşı, sağol.
Leyla birteher Güneli başından eledi. Desteyi yerine qoyub bir-iki addım aralanmışdı ki,

<< 1 ... 140 141 [142] 143 144 ... 382 >>