tekrar zeng geldi. Yene desteyi götürdü. “Alo” demeye macal tapmamış o terefden yene de Günelin sesi eşidildi:
-Alo, az Qemer, xeberin var, Tarielle Sebuhi Ziver müellime ile dalaşıblar? Ağızlarına geleni deyibler. Onun da üreyi tutub.
-He Günel, xeberim var.
Yeniden Leylanın sesini eşiden Günel duruxdu. O yalnız indi ikinci defe Leylaya zeng etdiyinin ferqine varmışdı.
-A, Leyla? Sene yığmışam yene de?
-He, Günel.-Leyla kinaye ile dillendi.
-Bağışla, sencanı. Nömren redialda qalıb, fikirli-fikirli tezeden seni yığmışam.
-Halaldır sene, vallah. Yarım deqiqe evvel dediyim sözleri mene nece sırıdınsa, özüm öz sözlerimi tanıya bilmedim. Allah ağıl versin!-deyib desteyi yerine qoydu.
Saat sekkize yaxınlaşırdı. Bu günlük sonuncu qrup da Xatire müellime ile sağollaşıb çıxdı. Üçüncü mertebede Ayanla sağollaşan Sevinc pilleleri düşmeye davam eledi. Anasına zeng elemek üçün telefonunu çıxardı. Telefonda saat yeddiye işlemiş anasından gelen iki cavabsız zeng var idi. Öz-özüne teeccüblenib tekraren anasını yığdı. Operatorun verdiyi bed xeber ise kefini tamamile pozdu.
-Offf, bu kontur ne vaxt qurtardı ee?!
Artıq birinci mertebede-blokun qabağında idi. Blokdan çıxıb qorxa-qorxa sağa-sola boylandı. Anası görünmürdü. Hava külekli idi, külek semadakı buludları qovurdu. Heyet de sessiz olduğundan canına lap üşütme düşmüşdü.
-Bele şey olar? Anam gelmeyib! Konturun yoxudur! Hava soyuqdur! Men qorxuram!
O belece öz-özüne deyinirdi ki, telefonuna zeng geldi. Sevine-sevine elini cibine atdı ki, anasıdır. Yusif idi.
-He, birce sen çatmırdın!-deyib telefonu açdı.
Diger terefden Yusifin kinayeli sesi geldi:
-Tek qalmısan, dost?
Sevinc kövrek sesle evvelce:
-He,-dese de sonra duruxub,-sen haradan bilirsen?-deye soruşdu.
-Ne bilim, quşlar dedi.-Yusif ses ifadesini biraz yumşaltdı, daha mehribanlıqla soruşdu.
- Gelim, götürüm seni?
-Mezelenme de Yusif. İsti evinde oturmusan, hele bir meni ele de salırsan?
-Doğrudan? Onda bir dene arxana dön.
-Ne?-deye Sevinc

<< 1 ... 141 142 [143] 144 145 ... 382 >>