gözlerini qıyıb fikre getdi.
-Bele eleyerem de. deyerem Sevinc tapıb, amma men Sevinci inandırdım ki, xalan qızına yazmısan. Onun onsuz da Ayan adında xalası qızı var.
-Doğrudan, ne yaxşı?
-Narahat olma, düzelen işdir.-Yusif kağızı qatlayıb cibine qoydu.
Sevinc özünden ixtiyarsız ah çekdi.
-Ehhh, sevgi gör insana neler eletdirir.-deyib öz-özüne gülümsedi.
Yusif maraqla onu süzüb:
-Ahın dağlara!-dedi. Sonra yadına ne düşdüse-Dost, demeyeceksen?-deye soruşdu.
-Neyi?-duruxan Sevinc Yusife baxdı.
-Ahının sebebkarını. Daha doğrusu, o bextever insanın kim olduğunu?
-Hansı bextever?-Sevinc guya heç ne başa düşmemişdi.
-eee Sevinc! Kimi sevdiyini demeyeceksen?
Sevincv özünü itirdi. Ne deyeceyini, ne uyduracağını bilmirdi. Yusif onu yaman yerde haqlamışdı.
-Men heç kimi sevmirem!
-Yalan deyirsen!
-He, lap sevirem. Bundan sene ne?!
-Ele oldu? Demeli mene demeye ehtiyac görmürsen, he? Deme! Men de seni dost bilmişdim.-Yusif incik ses tonuyla bunları deyib addımlarını yeyinleşdirerek ondan aralanmaq istedi.
-Yusif!-deye Sevinc qolundan dartaraq onu saxladı.-Yaxşı, deyecem.
-Bax, bu başqa mesele.-razı qalan Yusif üreyinde öz-özüne fikirleşirdi: “Göresen ne uyduracaq? Sevinc hara, sevgi hara? Guya onu tanımıram?”
“Yaxşı, bunu sen istedin, Yusif”-deye Sevinc de öz növbesinde fikirleşib söze başladı:
-Lap uşaqlıqdan bir oğlandan xoşum gelirdi. Demek olar ki, bir yerde böyümüşdük.
Yusif heyret ve teeccübden gözlerini dörd açıb Sevince qulaq asırdı. O, Sevincden bu qeder cesaretli etiraf gözlemirdi.
-Ele şirin uşaq idi ki. Sonra biz böyüdük. Bu şirin uşaq da çox yaraşıqlı bir oğlan oldu.
Yusif xeyallarında uçurdu. Aman Allah, yoxsa Sevinc...?
-Amma sonra,-Sevinc balaca uşaqlartek dodaqlarını büzdü,-onlar Moskvaya köçdüler.
Yusif xeyallarından tepesi üstde yere deydi! Özünden ixityarsız:
-Kim?-deye soruşdu.
-Anamın refiqesigil de. Onun oğlu var idi axı, Cavid!-Sevinc ellerini sinesinde çarpazlayıb gözlerini yumdu,-İndi o qeder uzaqdadır ki. Üç il evvel

<< 1 ... 143 144 [145] 146 147 ... 382 >>