gelmişdiler, bir hefte qalıb getdiler. Onda ele xoşbext idim ki... Kaş yene gelseydiler...
Yusifin xeyalları yerde sürünürdü. Onsuz da lap uşaqlıqdan Cavidden xoşu gelmirdi. İndi onun sevdiyi qızın sevdiyi oğlan olduğunu eşitmek ise Yusifi deli eleyirdi.
-Djavid! Heç xoşum gelmir de o gededen.-deye ağzını büzdü.
-Heeyy! O gede deyil! Onun adı Caviddir. Cavid!-Sevinc yene bayaqkıtek xumarlandı.
Hemin geceni Yusif sehere kimi yata bilmedi. Yatağında o teref-bu terefe dönür, hey fikirleşirdi. Amma heç cür Sevincin dediklerinin doğruluğuna özünü inandıra bilmirdi. Belke de inanmaq istemirdi. İnsan özünden kilometrlerle uzaqda olan, illerle görmediyi birini nece seve bilerdi? Belke Sevinc yalan deyirdi? Yox, niye yalan desin? Onda ne?! Onu narahat eleyen ne idi? Sevincin ona yalan danışması, ya başqasını sevmesi? Elbette, Sevincin de hisleri var, o da seve biler. Bes Yusifin içindeki bu narahatlıq ne idi? Dostunu başqa biri ile paylaşa bilmemek, ya qısqanclıq? Yoxsa “Eşi, bu da keçer. Men özümü tanıyıram.” deye-deye yoxsa bir ay idi özünü aldadırdı? Yoxsa bu defeki hisleri daha gerçek, daha derin idi? Yusif fikirleşdikce daha derine batırdı. Üreyi tez-tez döyünür, nefesi daralırdı. Başında ağrı hiss elemeye başladı. Sanki beynine qan işlemirdi. Çarpayısında dikelib oturdu, ellerile başını möhkemce sıxdı.
-Deli oluram, nedir?-deye öz-özüne pıçıldadı.
Durub işığı yandırdı. İdman formasının üstlüyünü geyinib işığı söndürerek otağından çıxdı. Evdekiler oyanmasın deye barmaqlarının üstünde metbexe keçdi. Oradan da eyvana (balkona). Hava soyuq idi. Gecenin soyuğu bir başqa olur. Titrese de geri qayıtmadı. İçeri boylanıb metbexin saatına baxdı. Üçe on beş deqiqe işleyirdi. Bütün şeher yatmışdı. Öznüden ixtiyarsız aşağıya-üçüncü mertebeye boylandı. O da yatmışdı. Sonra tez geri çekilib öz-özünü danlamağa başladı:
-Yusif, deyesen, senin başın doğrudan da xarab olub.
Belece beş deqiqe burada dayanıb gecenin bütün soyuğunu iliklerine qeder hiss etdikden sonra dişi-dişine

<< 1 ... 144 145 [146] 147 148 ... 382 >>