deye-deye otağına qaçdı.Bazar günü idi. Saat on bire işleyirdi. Telefon zeng çalaraq öz oxu etrafında fırlanmağa başladı. Yusif başını yastığın altından çıxarıb yuxulu-yuxulu elini masanın üstünde gezdirmeye başladı. Telefonu tapa bilmese de vurub saatı da aşırdı. Sonra elini yere uzadaraq çarpayısının altında zeng çalan telefonu götürdü. Gözlerini açmadan “Yes” yerine “No” düymesini basıb telefonu qulağına qoydu:
-Alo?-dese de qulağına ses gelmedi.-eeee, zeng elemisen, danış daa.-deye hirslendi de. Saniyeler keçmedi ki, telefon yeniden zeng çalmağa başladı. Bu defe gözlerini açıb telefonu heqiqeten de yandırdı.-Nedir e? Zeng eleyirsen, niye danışmırsan?-deye diger terefdekini acıladı.
O terefden Elinin sesi eşidildi:
-Senin de sabahın xeyir! Men danışmıram, yoxsa adboy veren sensen?
-Meen? Yeqin knopkaların yerini deyişik salmışam. Ne merdimezar adamsan, qoymazsan yatım?
-İndi yatan vaxtdır? Saatdan xeberin var?
-Ay insafsız, geceni yatmamışam ee. Başım partlayır.
-Niye, ne olub? Belke qriplerden tutmusan?
-Yoox, ne qrip? Ne tutduğumu heç özüm de bilmirem.
-Qulaq as, dünen dediyin vereq sendedir? Sevincin tapdığı?
-He, gel götür de.
-Hara götürüm? Saat on ikide hazırlığım var. Sen de yuxudan hele indi durmusan.
-Olsun da.-Yusif boylanıb masanın üstünde aşırdığı saatı düzeldib baxdı.-Hele on bire indi işleyib. Men bir saata parkda olaram. Gelib götürersen.
-Yaxşı, onda bir saata parkda ol.
-Di, davay sağol.
Bir saatdan sonra onlar razılışdıqları kimi parkda görüşdüler. Eli bir daha Yusifden Sevinci inandırıb-inandıra bilmediyini xeber aldı. Yusif ise and-aman eledi ki, her şey öz onun nezareti altındadır, narahatlığa heç bir ehtiyac yoxdur.
Eli Yusifden aralanıb bir xeyli getmişdi ki, parkın girişinde Raminle rastlaşdı. Onun yanında dostu Taleh de var idi. Ramin xilaskarını görüb ireli geldi, el uzadıb onunla salamlaşdı. Salamlaşdıqdan sonra Eli güle-güle:
-Daha xetrinize deyen yoxdur?-deye soruşdu.
-Yox. Daha derslerini nece

<< 1 ... 145 146 [147] 148 149 ... 382 >>