qrupa keçmeye vadar eleyen kimse var idi?

İsmayıl gitarasını çamadanından çıxarıb bir xeyli tamaşa eledi. Bura köçenden sonra o, ilk defe idi ki, gitarasını eline alırdı. Belke de sebebi var idi.
İsmayıl musiqiye olan hevesinden bir neçe il simli aletler-gitara sinfinde oxumuşdu. Tez-tez köçeköçde olduqlarından musiqi tehsilini de yarımçıq qoymalı olmuşdu. Ancaq o, bunun üçün meyus olmurdu. Çünki bu bezen dincelmek, asude vaxt keçirmek, ad günü ve diger şenliklerde dostlarıyla eylenmek, tebietin qoynunda onun gözelliklerine neğmeler qoşmaq üçün İsmayıla çox lazım olurdu. İndi ise...üreyinin ta derinliklerinde olanları, heç kime, özüne bele anlada bilmediklerini dile getirmek üçün hezin musiqiye ehtiyac duyurdu.
Gitaranı götürüb dizinin üstüne qoydu. Sinesine sıxıb kökledi. Bir-iki simi terpedib dayandı. Ne oxuyacaqdı? Üreyindekilere tercüman olacaq, onun ihsslerinden behs edecek sözlere ehtiyacı var idi. Gözlerini yumdu. Sevilin o ürkek ve mesum baxışlarını xatırladı. Gülümsündü. Yavaş-yavaş barmaqlarını simlerde gezdirmeye başladı. Barmaqları simlere toxunduqca otağa hezin musiqi yayılırdı. Biraz sonra bu musiqiye İsmayılın sesi de elave olundu:

Aniden toqquşanda
Gözlerin gözlerimle,
Üreyim tir-tir esdi
Bilmirem bu ne hisdir?
Ne bacımsan, ne dostum
İndi özün fikirleş.
Seni nece çağırım
Besteboy, sarışın qız,
Yoxsa Ağlayan Güneş?

Noyabr ayının on doqquzu, heftenin bazar ertesi günü idi. Metbexde ekiz tayı ile seher yemeyini yeyen Nuray anasını sesledi:
-Mama, çayın soyuyur axı, gelmirsen?
Otaqdan Zümrüd xalanı sesi eşidildi:
-Siz yeyin, gelirem. Yerleri yığışdırıram.
Bir neçe deqiqe keçmedi ki, içeriden telefon sesi eşidildi. Zümrüd xala astaca otağın qapısını örtdü. Qızlar bir-birilerine baxdılar. Onlar artıq zeng eleyenin kim olduğunu bilirdiler. Zümrüd xala üreksiz şekilde telefonu açdı. Laqeydcesine:
-Eşidirem.-dedi.
Telefonun diger ucundan qalın, kobud ve olduqca hirsli kişi sesi geldi. Bu Zümrüd xalanın heyat yoldaşı, ekizlerin

<< 1 ... 147 148 [149] 150 151 ... 382 >>