atası Behram idi.
-Çox da eşidene oxşamırsan. Ne hoqqalardan çıxmısan yene de orada?
-Heeyy, mene qulaq as! Bu da senin üçün srağa günkü deyil ha! Danışığına fikir ver! –Zümrüd xala özü de bilmeden sesini qaldırdı.
-Az, mene danışıq öyretme e, sen! Hereketlerine fikir ver. Unutma ki, hele de Feteliyevlerin familiyasını daşıyırsan!
-De, sen öl?! Agentlerin yene de ne çatdırıblar sene?
-Ne görübler, onu da çatdırıblar. Senin dörd gün evvel Bayramın maşınında ne ölümün var idi? Utanmırsan, özün boyda qızların var?
-Birinci, sen get, o agentlerine de ki, gözlerine oçki yazdırsınlar. Bayramın maşınında arvadı da var idi. İkincisi de ki, o qızlar tekce menim deyil. Sen de hereketlerine fikir ver. Atasan, atalığını ele!
-Eleyirem de! Bes her ay o qeder pulu hara gönderirem?
Zümrüd xala esebinden gülmeye başladı:
-Hansı pulu?! Altı aydan bir gönderdiyin üç yüz-beş yüz manatı deyirsen? E, heç olmasa, diline getirme. Rusyetde, kimlerle he hoqqalardan çıxırsan, öz işindir. Heç senin gönderdiyin yetimpayı da lazım deyil. Heç olmasa, ayda bir defe zeng ele, bu yazıqların halını xeber al da. Keçen ayın iyirmi üçü ad günleri idi. heç yadına düşdü?
-Zeng elemişdim. Ev telefonu bağlı idi. Sen de götürmedin.
-Aye, yaxşı. İnsan bu qeder yalançı olmaz. De ki, yadımdan çıxmışdı da.
-İnanmırsan, öz işindir. Sene çene yoran deyilem. Qızlara ver. Konturum qurtarır, tez ol.
Zümrüd xala bir anlıq dinmedi. Fikirleşdi ki, acıqla qızların dersde olduğunu desin. Amma sonra yene de fikirleşdi ki, qızlarına bunu elemeye haqqı yoxdur. Ona göre de bayaqkından ferqli sakit terzde:
-Gözle.-dedi.
Çarpayısından durub qapıya teref getdi. Qapını açanda ise gözlerine inana bilmedi. Qızların heresi qapının bir terefinde oturub dizlerini qucaqlayıb başlarını dizlerine dayamışdılar. Onlar qapının açılmasından diksinib analarına baxdılar. Nuray ağlayır, Günay ise esebinden dişlerini bir-birine sıxmışdı. Bu menzereden üreyi parçalanan Zümrüd xala birteher özünü ele alıb:
-Siz burada

<< 1 ... 148 149 [150] 151 152 ... 382 >>