neyleyirsiniz?-dedi.-Durun, gelin atanızla danışın.
Qızlar “İstemirik” deye etiraz elediler.
-Nece yeni istemirik? O, sizin atanızdır. Men size bele öyretmişem?-deyen Zümrüd xala qızlarına teref eyilib saçlarını sığalladı.-Menim xetrime. Sonra deyecek ki, sen qoymursan, danışmağa. Üç-beş kelime danışın, besdir. Yaxşımı?
Qızlara iç çekerek razılaşıb ayağa qalxdılar. Nuray özünü saxlaya bilmeyib yeniden ağlayaraq anasına sarıldı. Onu bele gören Zümrüd xala diger qızına göz eledi:
-Get, helelik, sen danış.
Günay telefona yaxınlşadı. Soyuq ve etinasız şekilde:
-He, papa?-dedi.
-Necesen, qızım? Günay necedir?
Günay laqeydlikle gülümsündü:

-Günay seninle danışır. Sesimizi de unutmusan?
-Qarışdırdım e qızım. Dersleriniz nece gedir?
-He, qınamıram. Gör ne vaxtdır, zeng elemirsen. Çox şükür, derslerimiz de yaxşı gedir, heyatımız da. Bize ve anama göre heç narahat olma. Feteliyevlerin başını aşağı salacaq heç ne elemirik.
-Anan öyredib bu dilleri sene?
-Yoox. Anamın neler çekdiyini görmek, başa düşmek üçün kifayet qeder böyümüşem. Senin xatirinde yeqin qoyub getdiyin yaşda-on bir yaşında qalmışıq. Amma bizim uje on yeddi yaşımız var. İnşallah, bu gün, sabah universitete de gireceyik. Onda da yanımızda olmayacaqsan?
Behram emi heç ne demir, sakitce qulaq asırdı.Derinden ah çekdi.
-Gelecem, qızım. Söz verirem, gelecem.
-Papa, söz verme, gel.
Telefon aniden meşğul vermeye başladı. Günay da bu terefden desteyi yerine qoydu. Anasına baxıb:
-Serf elemedi, deyesen. Zanit verdi.-dedi.
-Yeqin konturu qurtarıb. Bayaq ele deyirdi.
Zümrüd xalanın gözleri dolmuşdu. Bayaqdan ağalaya-ağlaya ona sarılan Nurayı özünden aralayıb:
-Get, el-üzüne su vur.-dedi.-Hıçqırırsan.-sonra üzünü Günaya tutdu.-Sen atanla niye ele sert danışdın?
-Ele lazım idi.
-Günay! Heddini aşma! Bizim problemlerimiz size aid deyil.
-Doğrudan, mama?! Bes niye onda arada biz qalmışıq? Bes niye qonum-qonşu “Bunların ataları Rusyetde min oyundan çıxır, anaları da burada” deye qeybet

<< 1 ... 149 150 [151] 152 153 ... 382 >>