gülümsedi.-Yaraşırlar amma.
-He. İkisi de sarı.
-Üzden de oxşardırlar. Sanki bir-birileri üçün yaradılıblar. Allah sonlarını xeyir etsin.
-Amin! Amma görürsen, ikisi de nece bicdir. Saman altından su yeridirler. Sanki biz qoyunuq?
-Neylesinler ay Sevinc? Aleme car yaysınlar? Belke heç bir-birilerine heç ne demeyibler?
-Ola biler.
Sevinc bir qeder susdu. Sonra yeniden Ayandan soruşdu:
-Canım, sence “o” senin yaxınında olsa daha yaxşıdır, yoxsa uzağında?
-Kim?
-Mesel üçün de, sevdiyin insan. Sence “onu” her gün görüb danışmq, amma üreyindekileri deye bilmemek daha yaxşıdır, uzağında olub aydan-ilden bir defe sesini eşitmek, ya bunlar kimi,-Sevili işare ederek-görmek, amma danışa bilmemek?
-Heç biri yaxşı deyil, en yaxşısı onu burada,-Ayan elini üreyinin üstüne qoydu,-hiss eleye bilmekdir.
-Vauu... Sen bizim sakit Ayana bax. Kim var orada?
-Heç kim.-Ayan özünü itirmeyerek dedi.-Bes seninki haradadır? Üreyindedir, yoxsa yanında?
-Heç yerde!-Sevinc gözlerini qaçırdı.-Ele biri yoxdur.
-Ona göre soruşdun?
-Men sevgiye inanmıram. Boş şeydir.
-Ele bele deyenden qorx deyibler.
Eli danışdıqca Yusif de qehqehe çekib gülürdü.
-Hayy seni! Ay daaa, gör neleri qaçırmışam. Ha, ha, ha!
Sesden narahat olan Nuray arxaya dönüb acıqlı-acıqlı ona baxdı:
-Yusif, biraz yavaş da! Sinifde senden başqa da adam var.
-Doğrudan? Bağışla, bilmedik.
Günay da arxaya döndü.
-Gülmeyin de bir teheri var da. Sesini atmısan başına. Sinifdesen e sen!
Yusifin üzünün ifadesi deyişilmeye başladı.
-Dedim de bağışlayın bacılar, bilmedim!
-Bilmedin, bundan sonra bil!-Günay daha da onun üstüne getmeye başladı.
Yusif ise esebinden dodaqlarını çeyneyir, eliyle alnını möhkem-möhkem ovur, gözlerini berk-berk yumub sayırdı.
-On, doqquz, sekkiz, yeddi...-sonra ağır-ağır ve sakit sesle dedi-Bu qız milleti bir gün meni xetaya salacaq...
Veziyyeti bele gören Eli de qızları sakitleşdirmeye çalışırdı.
-Yaxşı da qızlar. İndi bilmedi, oldu. Dönün qabağa.
Sevinc ise maraqla bir Yusife, bir de

<< 1 ... 153 154 [155] 156 157 ... 382 >>