yeddi ne yaşdır ki?-Ramazan elini onun çiynine vurdu.
-E, bu başqa şeye göre deyir e qocaldım.-Yusif başıyla arxanı-Sevili işare eledi.
-He de, daha bilirsiniz de, ne gizledim?
Eli soruşdu:
-Bes, o, ne vaxt bilecek?
İsmayıl çiyinlerini çekdi. Yusif onu mezemmet elemeye başladı:
-Nece yeni, bilmirem? Get, qısa, konkret de ki, bu budur. “He” he, “Yox” yox!
-Bele demek asandır e Yusif. Sene ne var, senin işlerini Sevinc düzeldirdi. Deye bilirsen, indi de.-Eli ise Yusifin üstüne düşdü.
-Men daha özüme söz vermişem. Menimki qızlarla qurtardı!
-Yaxşı da, özünü aldadırsan, ya bizi?
-Heç kimi aldatmıram.
Eli ile Yusif aralarında mübahise edir, Ramazan maraqla onlara baxırdı. İsmayıl ise öz aleminde idi. Elinde qelemi fırladaraq öz-özüne gülümseyirdi.

Ayan Züleyxaya İngilis dilinden nese başa salırdı. Ona göre de Sevinc Sevilin yanında oturmalı olmuşdu. Sevinc o teref, bu terefe dönür, Sevilin ağzını aramaq, onun İsmayılla bağlı fikrini öyrenmek üçün söhbet axtarırdı. Sevil ise hemişeki kimi sakitce oturub kitaba baxsa da fikri başqa yerde idi. Sevinc söhbete bir yerden başlamaq qerarına geldi.
-Sevil, bacın evvelki kimi salonda işleyir?
-Yox, hele tam işlemir, hele ki, öyrenir.
-Lap yaxşı.-Sevinc Sevile gülümsese de öz-özüne fikirleşirdi. “Guya sözü İsmayıla getirecekdim. İndi söhbeti nece dönderim? He, fikirleş Sevinc, fikirleş!” Ne qeder fikirleşse de ağlına mentiqli bir fikir gelmedi. Birden gözü Sevilin defterde sade karandaşla çekdiyi resme sataşdı. Qıza benzeyirdi. Hüznlü siması, dalğın gözleri, külekle uçuşan saçları olan bir qız. Sevinc maraqla resme baxıb soruşdu:
-A, sensen?
-Ne bilim. Oxşayıram?
Sevinc diqqetle evvelce resme, sonra Sevile baxdı.
-Ele de yox. Amma gözel çekirsen. Menalı gözleri var. Sanki üreyinde böyük bir ezabı, sevgini gizledir.
Sevil ah çekdi:
-He, belke de.
-Hamının üreyinde özüne göre bir derdi, baş tutmamış arzusu olur. Amma bu cür keder hamının gözlerinde olmur axı.
-Yeqin, bezileri buna ehemiyyet verir,

<< 1 ... 156 157 [158] 159 160 ... 382 >>