bezileri ise barışmağı bacarırlar.
-Sende de olub?-Sevinc deyesen axtardığı fürseti tapmışdı.
-Hamıda olur.
-Sende olub?
Sevil bir qeder susdu. Sonra köks ötürerek asta-asta dedi:
-Atamı itirmeseydim, belke men de sizin kimi harasa hazırlaşmış olardım. Ressamlıq tehsili almaq menim uşaqlıq arzum idi. Amma neylemek olar ki, insan bezen istediyi şeyleri yox, istemediyi şeyleri etmeli olur.
-Can, bağışla.-Sevinc elini Sevilin elinin üstüne qoyaraq-Bilseydim, bu söhbeti açmazdım.-dedi.
-Eybi yox, narahat olma.
-Allah böyükdür, dua ele, İnşallah bu arzun yerine yeter.
-Kaş ki. Onsuz da gücüm ancaq duaya çatır.
Sevincin “ağız aramaq” cehdi bu defe de boşa çıxdı.

Azerbaycan dili dersi idi. Xatire müellime sinfe girib uşaqlarla salamlaşdı. Bir gözü Elide idi. Artıq bir hefteye yaxın idi ki, o, Eliye belece göz qoyur, sinifde ve hazırlıqda onun her hereketini izleyirdi. Hazırlıqda qesden tez-tez Ayanın adını çekir, Elinin reaksiyasını öyrenmeye çalışırdı. Eli ise özünü ele vermemek üçün elinden geleni edirdi.
Davamiyyeti yoxladıqdan sonra Xatire müellime üzünü uşaqlara tutub dedi:
-Bu gün ders soruşmayacağam, amma...-onun sözü ağzında yarımçıq qaldı.
-Yene de inşa yazırıq?-Kenan maraqla soruşdu.
-Yox, cümle tehlili edeceyik. Gel, Ayan.
Ayan lövheye çıxdı, tebaşiri götürüb Xatire müellimeye baxdı.
-Yaz, “Bizim mekteb dağların qoynunda yerleşir.”
Sinifde pıçapıç başladı. “Nç, nç, nç, nece de asan cümledir.” “Buna bax, qohumuna nece sade cümle verir.” “Ele bil, biraz çetin oldu axı.” Xatire müellime bunları eşitse de heç ne demedi. Eli ise maraq ve diqqetle Ayana baxırdı. Ayan tehlili bitirib dayandı. Xatire müellime gözlenilmeden Eliye baxdı.
-Eli, sehvi var?
Eli bu ani müracietden ilk evvel özünü itirse de birteher özünü toplayıb dedi:
-ee, xeyr. Düz yazıb.
-Deqiq?
-Mence düz yazıb.
Hamı tesdiqledi. Hetta bezileri “Bunu men de eleyerem de.” deye mızıldandılar. Xatire müellime üzünü Ayana tutdu:
-Özün de bax. Sehvin var?
Ayan çaşqın halda

<< 1 ... 157 158 [159] 160 161 ... 382 >>