menden ferqin var?
Yusif ekizlere fikir vermeden Sevince dedi:
-Gelirsen?
-He, gözle.
Sevinc qızlarla sağollaşdı. Yusifle birlikde pilleleleri düşdüler. Mektebin sol terefi yene de uşaqla dolu idi. Sevinc söhbet xatirine dedi:
-He, Günaygil de Leylanı gözleyirdiler.
-Sencanı, onların adını çekme. Zehlem getdi lap onlardan.
-Bu nedir ee? Zülüşden zehlen gedir, Günayla Nuraydan zehlen gedir, Qemergilden zehlen gedir. Senin xoşuna gelen qız var?
-He, sen.-Yusif heç özü de bu sözü nece deyini anlamadı.
Sevinc maraq ve bir o qeder de teeccüble Yusife baxdı.
-Sehv başa düşme e dost. Men bunu ele-bele dedim. Ee... yeni, tekce seninle yola gedirem, ona göre. Yeni,...-Yusif indi de işin içinden çıxmağa çalışırdı.
-Yox, sehv başa düşmedim. Sehv başa düşülmeli nese var ki?
-Yox, yox. Biz dostuq.-Yusif bu veziyyetde deyile bilecek en yersiz, en son cümleni dedi. Onlar onsuz da dost idiler. Ya da bu kenardan bele görünürdü. Yusif “Biz dostuq” demekle sanki özünü ele verirdi.
Onlar bir müddet heç ne danışmadan yola davam elediler. Sonra Sevinc soruşdu:
-Eli ne deyirdi?
-Elidir de. Ayanı gözleyir, ağıllı. Dedim “E gözleme. O, Xatire müellime ile gelecek. Özünü ele verme.”
-Marşrut söhbeti o idi?-Sevinc güle-güle soruşdu.
-He.-Yusif de güldü.
-Men özüm çöle çıxdım ki, siz rahat danışasınız.
-He. Yaxşı eledin dost.
Sevinc teeccüble Yusife baxdı. Çünki “dost” kelimesi ilk defe idi ki, bele süni, bele yad seslenirdi. Yusif ise yere baxırdı. Üzünde hemişekinden ferqli tebessümlü bir ifade var idi. Sevince ele gelidi ki, Yusif ona baxsa da fikri tamam ayrı yerlerdedir.Leyla, Günay ve Nuray mektebden bir qeder aralanmışdılar. Ancaq ne Nuray, ne de Günay danışmırdı. Onların bu halından sıxılan Leyla axır ki, soruşdu:
-Qızlar, ne olub size? Derslerde çox fikirli idiniz.
Nuray derinden ah çekdi. Günay dedi:
-Atamız yene de seher-seher zeng eleyib kefimize soğan doğradı.
-Niye? Yene ne dedi?
-Eşi, onun yadına biz ancaq özüne lazım olanda, ya da agentleri bizi

<< 1 ... 162 163 [164] 165 166 ... 382 >>