haradasa görende düşürük. Yazıq mama, bilmir evi dolandırsın, ya qonum-qonşunun ağzını bağlasın.
-Nç. Bu insanlar da niye görmedikleri, sebebini bilmedikleri şeyler haqqında bele danışırlar? Size ne e başqasının ailesinden, probleminden?
-Günah onlarda deyil ki, günah menim atamdadır. Ailesinin başında olsa, heç kes qelet eleyib bir söz deye bilmez. Özü orada Maşaların, Tolyaların arxasınca fırlananda bilmir ki, burada ailesine söz gelecek?-Günay danışdıqca qıpqırmızı qızarır, gözleri da böyüyür, damarları dartılırdı.
-Hamının ailesinde olar bele problemler. Buna göre özünüzü üzmeyin. Danışanlar size heç ne elemirler ki, özlerine eleyirler. Qeybet, en bağışlanılmaz günahlardandır. Buna göre onlar evvel-axır cavab verecekler.
-Orası eledir e Leyla. Her kesin günahı öz boynuna! Amma bir Allah bilir ki, biz bu sözleri eşidende neler keçiririk. Bezen fikirleşirem ki, kaş biz oğlan olardıq, amma atamıza oxşamazdıq. Onda heç kim cüret eleyib anam haqqında artıq bir söz deye bilmezdi.-Nuray hem danışır, hem de ağlayırdı.
Leyla Nurayın elinden tutub boynunu qucaqladı.
-Yaxşı canım, ağlama. Qelet eleyir size nese deyen! Gedib birinci özlerine baxsınlar.
Qızlar belece derdleşe-derdleşe yollarına davam elediler.

İsmayılla Eli mektebden bir xeyli aralanmışdılar. Eli dayanmadan dönüb arxaya baxır, sanki, kimise axtarırdı. O, heç İsmayılın söhbetine de qulaq asmırdı.
-... he, ondan sonra da geldik Nerimanova, iki il de orada oxudum...-İsmayıl Elinin ona fikir vermediyini görüb bezmiş halda-Eli, sen ne axtarırsan e arxada?-deye soruşdu.
Eli bu qefil sualdan özünü itirdi:
-Meen? Heç ne. Heç ne axtarmıram.
-Yaxşı, sencanı. Mene de atma. Deyerdin gözleyerdik, Ayangille bir yerde gelerdik de.
-Ne Ayan? Niye gözleyirik ki, Ayanı?
-Deyirem ki, deyirem ki,-İsmayıl sesini ucaltdı,-bayaqdan burada sene heyat hekayemi danışıram, sen ise qulaq asmırsan. Boynun qalıb arxada. Guya bilmirem, kimi axtarırsan?
Eli dinmedi.
-Çoxdandır?
-Ne?
-Çoxdandır, Ayanı sevirsen?
-Kim

<< 1 ... 163 164 [165] 166 167 ... 382 >>