deyir ki...-Eli istedi ki, inkar elesin, amma bildi ki, İsmayıl evvel-axır ondan söz alacaq. Ona göre de derinden ah çekerek-On ildir.-dedi.
-On il?-İsmayıl teeccübünden gözlerini daha iri açdı.-On il eyni insanı sevmek olar?
-Eh... Niye olmur? Seven insan üçün vaxtın, zamanın, ya da mekanın ne ehemiyyeti var ki? O, her yerde, günün her saatı seninledir. O gözel üzünü gördüyün her an, her saat saniyeler kimi axıb gedir, onsuz keçirdiyin her saniye ise bir ömre beraber olur.
-Vaaay Eli, sende neler varmış?
Eli gülümsedi:
-Sen ki meni başa düşmelisen. Sen ki, bilirsen uzaqdan sevmek ne demekdir.
-He, bilirem. Amma senin qeder yox. Niye bu güne qeder ona heç ne dememisen?
-Çox çalışmışam, ele olub ki, gece sehere qeder meşq elemişem. Deyeceyim sözleri kağıza yazıb ezberlemişem. Yeni imtahana hazırlaşır kimi hazırlaşmışam. Gel ki, ona yaxınlaşıb gözlerine baxanda...adımı unutmuşam.
-Sen de gözlerini yumub de de.
-Doğrudan? Onda birinci sen sına. Eger Sevile gözlerini yumub “Seni sevirem” deye bilsen, men de eyni cür Ayana deyeceyem.
-Yox e, o da mümkün deyil. Gözlerini yumanda da gözünün qabağına o gelir.
-He, görürsen ki.
-Ne deyirsen? İndi men de senin kimi on il gözlemeli olacağam?
-Yox qardaş. Senin o qeder vaxtın yoxdur.
İsmayıl elini Elinin çiynine qoyub ah çekdi.
-Eh qardaş! Gör, ne günlere qoyublar bu qızlar bizi. Bir dene şeir guppuldat görüm.
-Mende Mecnundan füsun aşiqlik istedadı var,
Aşiqi-sadiq menem, Mecnunun ancaq adı var.
-O super! Lap kökünden vurdun ki! Allah sene rehmet elesin, ay Füzuli!
-Amin!
Onlar söhbet eleye-eleye yollarına davam elediler.Xatire müellime ile Ayan gelib bir kitab-defter dükanının qabağına çatdılar. Qapı bağlı idi. Üstünde de “Bağlıdır. Закрыто. Closed.” sözleri yazılan lövhe asılmışdı.
-A? Bu niye bağlıdır?
-Belke obeddedirler?
-Naharda.-Xatire müellime Ayanın sehvini düzeltdi, sonra saatına baxdı.-He, saat ikinin yarısıdır? Ufff, neyleyek indi?
-Keçen defe biz Eli ile gelende açıq idi axı. Ele bu

<< 1 ... 164 165 [166] 167 168 ... 382 >>