hevesle ksereks aparatının qabağına keçdi.
-Bu deqiqe.
-Müellim, bir şey diqqetimi çekdi. Bu dükanın adı sehv yazılıb? Röyal olmalı deyildi?
Xeyal müellim gülümsündü:
-De, bunu ondan soluşun,-o, diger oğlanı göstererek,-qaldaşımdı.-dedi.-Lafiq... Yafiq... e...
-Başa düşdüm, Rafiq.
-Beli, ilk heca onun adındandır, ikinci heca ise menim. Ele hamı bunu soluşu.
Xatire müellime güldü:
-Heee, Rayal bu imiş.
-He, Layal... yeni...-Xeyal müellim utandığından daha heç ne deye bilmedi.
Bir neçe deqiqe heç biri danışmadı. Sonra Xeyal müellim dedi:
-Kseleksle hazıldı. Buylun.
-Ne qeder eledi?
-Heç ne qedel.
-A, olmaz!
-Niye olmul ki? İlk müştelimiz sayılılsınız. Hediyyemiz olsun.
-Yox, yox. Razı ola bilmerem. Buradan çıxın.-Xatire müellime beş manatı stolun üstüne qoymaq isteyirdi ki, Xeyal müellim pulu geri qaytarmaq üçün elini onun elinin üstüne qoydu.
-Dedim ki, yox! Götülün!
-Öhö, öhö.-bayaqdan onları izleyen Ayan yüngülce öskürdü.-Xeyal müellim, xahiş eleyirem pulu götürün. Yoxsa Xatire müellime bir de bura gelmez.-sonra Xatire müellimeye baxıb gülümsedi.-Ele deyil, müellime?
-He, Ayan düz deyir. Xahiş eleyirem, ne qeder eleyirse, buradan çıxın.
-Yaxşı, qoy siz deyen olsun.-o, pulu götürerek dörd manat qaytardı.
Xatire müellime üç manatı götürdü, bir manatı yeniden stolun üstüne qoydu ve daha ciddi terzde dedi:
-Xeyal müellim, elli qepik de buradan çıxmalısınız.
Xeyal müellim bir pula baxdı, bir de Xatire müellimeye baxdı. Amma ne qeder eledise, gözlerini onun gözlerinden çeke bilmedi. Özü de bilmeden ona baxıb gülümsedi. Xatire müellime de sanki sehrlenmişdi. Gözlerini çeke bilmirdi. Amma gözel anlar heç de hemişe uzun çekmir.
-Aye Mendeleyev, ne oldu, bir pulu hesablaya bilmedin?-bayaqdan onları izleyen Rafiq özünü saxlaya bilmeyib dillendi.
Xatire müellime ile Xeyal müellim yalnız indi “xatireye dönecek xeyallar”dan ayrılıb özlerini düzeltdiler.
-He? Ne qede?
-Elli qepik.
-He, bu deqiqe.-Xeyal müellimin heyacanından eli-ayağına dolaşmışdı.

<< 1 ... 166 167 [168] 169 170 ... 382 >>