krantın qabağından uzaqlaşdırıb özü qabları yumağa başladı.
Züleyxa da temiz nelbeki ile stekan götürüb çaydanla çaynikin olduğu stolun yanına yaxınlaşdı. Ele bu vaxt ev telefonu zeng çaldı. Züleyxa “Men baxaram”deyib içeri qaçdı.
-Alo?!... A, Nureddin imi?(emi) ... Ayalar higya? (Uşaqlar necedir?)... He? Çun ksanya. (Biz yaxşıyıq.)... Xore vuş xabavara? (Kendde ne xeber var?)... Lap ksanya. (Lap yaxşı.) He? Gözle.-sonra içeri seslendi.-Papa, emidir.
Atası otaqdan çıxıb telefonu Züleyxanın elinden aldı.
-Ver bura. Alo?-demek olar ki, bu dialoq da eyni sözlerden ibaret oldu.
Sonra melum oldu ki, Züleyxanın atası el telefonunun nömresini teze deyişdiyinden emisi de eve zeng elemeli olub. Seyfeddin dayı qardaşına teze nömresini verdi ve dedi ki, özü indi ona zeng eleyecek. Desteyi yere qoydu ve qızına dedi:
-Mene çay getir!
-Yaxşı, getirirem indi.
Züleyxa metbexe keçdi. Anası bayaqdan elleri şampunlu dayanıb danışılanlara qulaq asırdı. Züleyxanı gören kimi soruşdu:
-Ne deyirdi imi?
-Ne bilim. Papanın teze nömresini bilmirler, yeqin buna göre zeng eleyibler.
Züleyxa atasına çay apardı. Seyfeddin dayı divanda oturub qardaşıyla danışır, tez-tez ya “un” (he), ya da “va” (yox) deyirdi. Arada bir de “tamaşla, tamaşla” (baxarıq) deyirdi. Züleyxa çayı stolun üstüne qoyub otaqdan çıxdı. Öz otağına keçdi. Özünün kiçik yazı stolunun üstündeki kitab-defterini sahmana saldı. Tarix kitabını götürüb çarpayısında oturdu. Birden ağlına Yusifle bu gün pillekende olan söhbeti yadına düşdü. Yusifin niye elemesi hele de ona çatmasa da bu onun üçün xoş idi. Sonluğu ekseren xoşagelmez terzde bitse de Yusifle danışmaq onun üçün ifadeolunmaz, özünün sözlere bele sığdıra bilmediyi xoşbextlik idi. Kenardan çıx soyuq görünse de, özünü Yusifin yanında sındırmasa da üreyinin derinliyinde ona çox, çoox, çooox böyük böyük bir sevgi besleyirdi. Ve bunu tekce özü bilirdi. Ve bunu da bilirdi ki, Yusif heç vaxt dönüb onun terefe baxmayacaq. Çünki Yusifin ele ilk günden ondan zehlesi gedir.

<< 1 ... 168 169 [170] 171 172 ... 382 >>