Amma özünü teselli elemeyi de bacarırdı. Çünki ona ele gelirdi ki, dünyada heç bir qız Yusifi onun qeder sevmeyecek.
Ele bu vaxt Seyfeddin dayı otaqdan çıxıb arvadını sesledi:
-Zernigar, içeri gel!
-Geldim, a kişi, geldim.-Zernigar xala krantı bağladı. Ellerinin suyunu sile-sile otağa keçdi.
-Ne olub, kişi?
-Qapını bağla!
Züleyxanı maraq götürdü. Asta-asta otağının qapısını araladı. Qulağını çöle dayadı. Heç ne eşitmirdi. Qapını açıb çöle çıxdı. Qonaq otağının qapısına yaxınlaşdı. Görünmesin deye aşağı oturdu. Qulağını qapıya diredi. İçeride geden söhbet onun heç xoşua gelmedi.
-Nece yeni qızı isteyirler? A kişi, sen demedin ki, qız uxuyacax?
-Dedim e dimeyine. Amma dedi ki, qelet elemesin, Balabeyin neslinden uxuyan çıxmayıb.
-Çıxmayıb, Allah qoysa çıxacaq.
-Ne deyim e qardaşımdır. Bize o qeder kümek elediler. İndi deyecek, bir qızı menden esirgeyirsen?
-Ay Seyfeddin, qurban olum. Sen ki, uşaq deyilsen. Gel bir yaxşı-yaxşı fikirleş. Büyük qızı verdik de emin uğlunun uğluna, ne oldu? Qız yazıq qalıb üç uşaqla zülmde. Eri günde içir, döyür.
-Ne, döyür?
-He. Bax, gürürsen ki, men sene her şeyi açıb demirem.
-Axxx, küpekoğlu!
-İndi deyirsen, bu qız da bele ulsun? Uşaq oxumaq isteyir, başı da var. Quy uxusun, adam arasına çıxsın. Desinler bax, Balabeyin de neslinden uxuyan çıxdı.
-Offf! Men guya istemirem, uxusun? Amma qardaşımdan da keçe bilmirem axı.
-Heç ne olmaz. Senden üz dönderesi deyil ha. De ki, qız menimdir, men de uxutmaq isteyirem. Vsyo!
Seyfedddin dayı telefonu eline götürdü, baxdı, sonra “of” çekerek yeniden divanın üstüne atdı.Senuber xala qısıq sesle televizorda xeberlere baxır, ara bir de divardakı saata göz atırdı. Öz-özüne deyinirdi:
-Ay bala, bu yazıq uşaqların keleyini niye kesirsen? Gör, saat neçedir?
Qapının zengi basıldı. Senuber xala televizoru söndürüb qapıya qaçdı. Gözlükden baxdı. Gelen kiçik oğlu Rafiq idi. Qapını açdı.
-Salam mama.
-Salam, a bala. Niye bele gec geldin?
-Qonum-qonşu, tanış-biliş “xeyirli olsun”a

<< 1 ... 169 170 [171] 172 173 ... 382 >>