dedi:
-Beyenmez de. Özü göyçek Fatmadır axı.
Senuber xala fikirli-fikirli çenesini ovur, gözlerini qıyırdı. Sonra asta sesle oğlundan soruşdu:
-Deyirsen kolleqasıdır he, o qız?
-Hansı qız?
-Mağazaya gelen qız da.
-He, o? Oxşayırdı. Çünki bir-birilerine müellime, müellim deye müraciet edirdiler.
-Adı ne idi?
-Adı....?-Rafiq ağzına aparmalı olduğu qaşığı yeniden xöreyin içine qoyub fikirleşmeye başladı-Xeyale? Yox! Xalide? Yox, o da deyildi. Xatire! He, he Xatire!
-Qeşeng qız idi?
-Eee, ay arvad, menden bele şeyleri soruşma da. Menim üçün bir dene qeşeng qız var, o da Esmerdir.
-Başa düşdük de! Yeni qardaşına yaraşırmı? Boyu, zadı.
-Bele pis deyildi. Ortaboylu, arıq bir qız idi. Amma uşağa oxşayırdı. Ele bil on birinci sinif şagirdidir. Amma görünürdü ki, Xeyal onu beyenib. Yene de bax da sen, neyleyirsen.
-Hmmm. Bilmedin, ne müellimesi idi?
-Yox, ksereksleri oğlun eleyirdi. Heç baxmadın fennine.-sonra birden nese yadına düşdü.-A, indi yadıma düşdü. Mendeleyev ksereksin birini sehv çıxarmışdı, onu qoydu qırağa. Oradan bilmek olar.
-Sabah o vereqi tap, mene bir söz de. Bax ha, qardaşına bu söhbet haqqında heç ne deme. Bilse, qarşı çıxacaq. Men özüm görüm neyleyirem. Ay Allah, birce bu alınsın.
-Pah, heç deyerem? Men, eksine, isteyirem birinci o, evlensin.
Senuber xala oğlunun telefonunda saata baxaraq dedi.
-Ay bala, saat doqquzun yarısı oldu, bu, yazıq uşaqların keleyini niye kesir? Alim olmayacaqlar ha!
Bir neçe deqiqe keçdi. Otağın qapısı açıldı. Senuber xala ile Rafiq dönüb içeriye baxdılar. Dörd-beş oğlan uşağı Xeyal müellimle sağollaşıb getdiler. Xeyal müellim qapını bağlayıb yorğun addımlarla metbexe doğru geldi.
-Axşamınız xeyil.
-Axşamın xeyir, bala. Elini yu, yemek töküm.-Senuber xala stoldan qalxaraq qaza teref getdi.
-Gecen xeyir, e Mendeleyev! Bu milletin uşaqlarından ne isteyirsen? Hamısını alim elemek isteyirsen?
-He, biyce seni eleye bilmedim de.-Xeyal müellim güle-güle hamama keçdi.
-Hmm,-Rafiq asta-asta, amma güle-güle

<< 1 ... 171 172 [173] 174 175 ... 382 >>