dedi,-bayaq da bele dil-dil öterdin de, Xatire müellimenin yanında.
-Yavaş, eşidecek, sakit!-Senuber xala oğluna göz-qaş eledi.Sevil ucu-bucağı görünmeyen, üfüqsüz bir denizde, bir geminin göyertesinde idi. Hava sakit ve xoş idi. Üzüne serin meh vururdu. Arabir gelen suyun şırıltısı, denizin üstünde reqs eden qağayıların sesi sanki, aheng yaradırdı. Gemide ondan başqa adamlar da var idi. Amma Sevil onların heç birini tanımırdı. Sevil onlara fikir vermeden denize-bu esrarengiz menzereye baxırdı. Birden yanında insan henirtisi, insan nefesi hiss eledi. Tez çevrilib sağına baxdı. İsmayıl gülümseyerek ona baxırdı. Bu ani qarşılaşmadan Sevil çekinib gözlerini qaçırdı. Qıpqırmızı qızardı. Külekde uçuşan saçlarını eliyle toplayıb sol terefine yığdı. Sevil gözlerini sakitce lepelenen denizden çekmese de İsmayılın baxışlarını da hiss edirdi. Bu, o qeder gözel ve ifadeolunmaz bir hiss idi ki...
-Sevil, ay Sevil! Sevil?! Durmursan? Saat yeddidir.-bacısı Sevda onu oyatmağa çalışırdı.
Sevil ise xumarlanır, o teref bu terefe çevrilirdi. Sevda onun elinden tuturaq yeniden silkelemeye başladı:
-Dur, bax gör, kim gelib. Xelil gelib e esgerlikden.
-Elimi burax,-Sevil yuxuda gülümseyerek bacısının elini yana iteledi,-gören olar.
-Kim görer az? Ay Sevil!
-E! Getme, qal burada!
-Yaxşı, sen indi görersen!
Bacısı onun elini buraxdı. Pencerenin yanında qoyulan balaca, zengli saatı götürüb yeniden qurdu ve Sevilin qulağına tutdu. Saat “di-di-di-did” deye çalmağa başladı. Sevil yerinden dik atıldı. Bacısı gülmeye başladı.
-Bax, bele durarsan!
-Ufff! Adamı bele oyadarlar?-Sevil berk qorxmuşdu. Elini sinesine tutub derinden nefes alırdı. Rengi qaçmışdı.
-Daha neyleyim? Ne qeder şirin dille dedim, oyanmadın. Men de bele eledim.
-Saat neçedir?
-Yeddidir, sekkize işleyib. Yuxuda kim idi elinden tutan? Xelil idi?
Sevil özünü itirdi. Qorxdu ki, sehven onun adını çeker. Sonra özünü birteher toplayıb:
-Heç kim. Kimse menim elimden tutmuşdu ki?-dedi.
-Ne bilim. Yuxunu gören sensen.

<< 1 ... 172 173 [174] 175 176 ... 382 >>