Deyirdin “Elimi burax. Gören olar.”-Sevda xumarlana-xumarlana bacısının ağzını yamsıladı.
-Yoox yadıma gelmir.-Sevil bacının üzüne baxmadan çarpayıdan durdu ve geyinmeye başladı.
-Xelil olacaq da. Başqa kim ola biler ki? Pah, guya, yadına gelmir?
Sevil heç ne demedi. Demek de istemedi. Bu cür gözel yuxudan sonra Xelilin adını eşitmek berbad bir hiss idi.

Hava tutqun ve soyuq idi. Mektebe geden Kerem atasının dükanının bu aykı gelir-kesirini, mekteb problemleri ve başqa şeyleri fikirleşe-fikirleşe bir de gördü ki, yolu yarı eleyib. Birden qabaqda geden Kenanı gördü. Deyesen, o da fikirli idi. Çünki demek olar ki, yolun ortasıyla gedirdi. Xoşbextlikden yol boş idi. Kerem barmaqlarını dodaqlarının arasına salıb fit çaldı. Kenan eşitmedi. Birden Kerem arxadan bir ses eşitdi. Uzaqdan süretle gelen maşın onlara yaxınlaşırdı. Kerem celd terpenib ireliye qaçdı, Kenanı qolundan tutub kenara çekdi. Maşın eyni süretle siqnal vererek yanlarından ötdü. Kenan sanki, yatmışdı, ayıldı.
-E, senin canına qesdin var? Seher-seher camaatı niye xetaya salırsan?- qorxudan rengi qaçmış Kerem onu danlamağa başladı.
-He, ne bilim? Maşının sesini eşitmedim.
-Heç menim fitimi de eşitmedin. Nauçnik var qulağında?
-Yox, ne nauçnik? Prosto biraz fikirliyem.
-E yaxşı da. Öldürmüsen e lap. Camaat ele bil qız sevmir? İndi qızdır da naz da eleyer, yox da deyer, sille de vurar.
-Eh Kerem,-Kenan ah çekdi,-kaş dediyin kimi olaydı. Bu vabşe menimle danışmır.
-Bes men ne deyirem? Naz eleyir de.
-Mence naz elemir, qorxur.
Kerem heyretle Kenana baxdı:
-Senden?
-E, yox e. Qardaşlarından.
-Uy da. Qaqaş ağır söhbetdir. Başın sağ olsun.
-Mezelenme de. Ya da mezelen, mezelen. Başına gelmeyib axı. Haradan bilesen?
-Doğrudan?-Kerem Kenana baxaraq başını buladı.-Sen menim yerimde olsan, onda gerek özünü haradansa atasan.
Kenan derdini unudub onu sorğu-suala tutmağa başladı:
-Niye? Onun da qardaşları var, ya sene üz vermir?
-Heç biri.
-Hmmm? Onda... he, istediyi var?
-Nç!
-Evlidir?
-E...

<< 1 ... 173 174 [175] 176 177 ... 382 >>