qatıqlama seher-seher. Yox!
-Bes ne?
-Özü bilmir.
-eee! Men de deyirem nedir? Bilmir, get de de.
-Deye bilmerem. Cüret elemerem.
-Kimdir ki? Qohumdur?
-Nç!
-Qonşudur?
-Nç!
-Mektebdendir?
-Nç!
-Sinifdendir?
-Aye, mektebden deyilse, sinifden nece ola biler?
-Men ne bilim e. Haradandır, Aydandır?
-Yox, Güneşden.
-He, qaqaş. Seninki de ağır söhbetdir. Men de senin yerine olsaydım, özümü atardım.
-Buna bax e, indi de sen menimle mezelenirsen?
-He, ne bilmişdin?
Kerem qolunu Kenanın boynuna dolayaraq dedi:
-Derd eleme qaqaş. Allah kerimdir, düzeler.
-İnşallah!-Kenan ah çekdi.-İnşallah sen de düzeler.
-Arzulamıram.-bu defe de Kerem ah çekdi.
-Niye?
-Belesi hamı üçün daha xeyirlidir.
-Can ay bala. Sen yanmısan ki. Yanıq Keremi.
Onlar derdleşe-derdleşe mektebe çatırdılar.

Zenge beş deqiqe qalmışdı. Demek olar ki, uşaqların hamısı sinifde idi. Kimisi söhbet edir, kimis qulaq asır, kimisi pencereden boylanır, kimisi ise öz yerinde oturub ders oxuyur, ya da xeyallara dalırdı. Züleyxa da fikirli-fikirli elini başına dayayıb kitaba baxırdı. Onu bele gören Sevil soruşdu:
-Caan, ne olub?
Züleyxa fikirden ayıldı. Sevilin onun ağzını yamsıladığını görüb gülümsedi:
-Heç ne caaan. Ele-bele.
-Ele-bele deyil axı.-Sevil gülümseye-gülümseye ona göz vurdu-De görüm, kimdir seni bele fikirlere salan?
Züleyxa dodaqlarını büzerek:
-Emim.-dedi.
Sevil duruxdu:
-Ne? O nece olur?
-Olur da. Srağagün zeng elemişdi,-sonra dönüb teeccüble Sevile baxdı,-sene dememişem?
-Yoox, neyi?
-Emim zeng eleyib meni...offf! Atamdan soruşdu ki, qızı verib elemirsen?
-Heee. Sonra?
-Qaynının oğluna qız axtarırlar.
-Bele dee. Caaan ay bacı. Yaxşı, bes sonra ne oldu?
-Atam iki fikirli qalmışdı. Amma anam menim terefimi saxladı. Dedi menim qızım oxuyacaq. İstemirem o da Emine kimi olsun. Dünen emim bir de zeng elemişdi. Atam da dedi ki, men qızımı oxutmaq isteyirem. Emim biraz incidi.
-Narahat olma, seni vermeyecekler. En azından atan yanındadır. Sen de oxu, yaxşı bir senet

<< 1 ... 174 175 [176] 177 178 ... 382 >>