xeyri oldu.-dedi.
Ele bu vaxt Ayan Sevinci onu da gözlemeleri üçün seslese de Sevinc Yusifin guya ona vacib nese deyirmiş behanesile getmeli olduğunu dedi. Sevincle Yusif pillekenlerle yuxarı qalxmağa başladılar. Ele bu an bir-iki addım geden Elinin gözleri qaraldı, bir eliyle divarı, digerile gözlerini tutdu. Onu bele gören Ayan qayıtdı. Telaşla ona yaxınlaşdı:
-Eli, Eli! Ne oldu, yaxşısan?
Eli divara söykendi:
-Narahat olma, yaxşıyam. Biraz başım fırlandı. Yeqin yumruqlardandır. Sen get, mene göre narahat olma.-sonuncu cümleni ise ancaq cümle xatirine dedi. Çünki onun bu deqiqe en çox istediyi şey Ayanın onun yanında olması idi.
-Delisen sen? Seni bele qoyub hara gedirem.-deye Ayan etiraz eledi.
Eli elini gözlerinden aralayıb Ayana baxdı. Günahkarlara mexsus ses tonuyla:
-Bağışla,-dedi,-seni de incitdim.
Ayan onun bu sözüne teeecüüblendi:
-İncitdin?
-Dalaşmağımı deyirem de. Men sadece seni Tariele qarşı qorumaq istedim. Çünki çox artıq-eksik şeyler danışırdı. Amma görürem ki, xetrine deydim, istemesem de seni ağlatdım. Bağışla.
-Yox, yox. Sen üzr istemeli heç ne elememisen ki. Düzdür, ağladım, çünki qorxdum.-sonra gülümsedi.-Seni heç dalaşan görmemişem axı. Sevincin dediyi kimi, sen her qanacaqlı oğlanın eleyeceyini eledin. Çox sağ ol, Eli. Amma mene söz ver.
-Söz?-deyerek Eli qaşlarını çatdı.
-He, söz. Söz ver ki, bir de heç kimle dalaşmayacaqsan. Ne Tarielle, ne de qeyrisile.
-Vererdim, amma...Tariel biraz...
-Mene hörmet elemirsen?
-Ayan!
-Eger mene hörmet eleyirsense bir de ona fikir verme. Xahiş eleyirem.
Eli Ayanın xahiş dolu o mesum baxışlarından keçe bilmirdi.
-Yaxşı, söz verirem. Sene söz verirem ki, bir de onlara baş qoşmayacağam.
Ayan gülümsedi:
-Çox sağol.
-Gedek?-Eli qapını göstererek,-Direktor çıxıb görse, o birisi gözümü de vurub o göyerdecek.-dedi.
Onun bu sözüne ikisi de güldü.

Zenge az qalmışdı. Sevinc telaşla Yusife deyirdi.:
-Ay Yusif, biz onları orada qoyub geldik. Tariel de ortalarda yoxdur. Birden yene de

<< 1 ... 184 185 [186] 187 188 ... 382 >>