gelenlerin içerisinde ise Elini saxlayaraq qalanlarına oturmalarını dedi. Yusifgil bir-birilerine deye-deye yerlerine keçdiler. Tariel veziyetden narazı, özünden razı halda lövhenin qabağına geldi. Ele eyni terzde Elini süzdü, amma Eli heç onun terefe baxmadı da. Bir xeyli onları izleyen Mirvari müellime başını bulaya-bulaya dedi:
-Nç, nç, nç. Allah boy-buxun verib, amma ağıl vermeyib de. Heç olmasa, boyunuzdan utanın! Ne idi canınızın ağrısı? Eli, sen de qudurdun?
Eli dinmedi. Mirvari müellime sesini qaldırdı:
-Danışın görek!
Tariel Elini göstererek söze başladı:
-Müellime, yerimde oturmuşdum, geldi, sataşdı.
Hamı teeccüble bir-birine baxdı. Tariel ise uydurmağa davam edirdi:
-Ne qeder istedim ki, baş qoşmayım, amma olmadı. Sonra yumruq atdı, men de mecbur olub onu vurdum.
Hamı şokda idi. Yalanın da bu qederi?! Mirvari müellime de inanmamışdı, deyesen.
-Oturduğun yerde gelib seni vurdu, he?-deye maraqlı üz ifadesi ile soruşdu.
-Beli,-bu Tarieli daha da üreklendirdi,-men heç ne elemirdim.
-Düzdür, Eli?-deye Mirvari müellime üzünü Eliye tutdu.
Dodaqlarını çeyneye-çeyneye Tariele baxan Eli sonra başını yelleyerek onun dediyini tesdiqledi. Yusif özünden asılı olmadan “Eli!” deye dillendi. Eli ona göz ağartdı. Mehdi ile İsmayıl da Eliye baxıb “Düz elemedin” mimikası ile başlarını bulayırdılar.
-Sağol Eli, haladır. Xeşil de daşarmış.-Eliye baxıb teessüfle başını bulayan Mirvari müellime ele teessüf ifade eden ses tonuyla da dedi.-Men bele olduğunu bilirdim, amma inanmaq istemirdim. Oqtay müellim meni yanına çağırıb danlayanda bunları demişdi. Amma men yene de senin dilinden eşitmek istedim.
Ele bu vaxt Ayan telaşla elini havada yelledi:
-Müellime, olar bir söz deyim?
-De.
-Müellime, onların ikisi de yalan danışır.-deye ayağa qalxan Ayan söze başlamaq istedi.
Lakin Eli ona ters-ters baxaraq:
-Ayan, otur yerine!-dedi.
Ayan da eyni mimika ve ses tonuyla:
-Duranda senden icaze almamışdım!-dedi.
Sinifde gülüşmeler ve pıçıldaşmalar bir-birini evez

<< 1 ... 187 188 [189] 190 191 ... 382 >>