de sağollaşıb çıxırdılar. Qapıya çatanda Sevinc Ayanın qolundan tutaraq yana çekdi, yavaşca qulağına pıçıldadı:
-Canım bağışla, bayaq senin sehvini çıxarmaq istemirdim. Amma Eli de pis veziyyetde idi.
-Narahat olma, incimemişem.-Ayan gülümseyerek dedi.
Sevinc sağollaşaraq çıxdı. Bir neçe deqiqe keçmedi ki, Sakit müellim de sağollaşıb çıxdı. Ayan geyinib hazır dayanmışdı. Asya ise yerde nese axtarırdı.
-Qde eta? Uf, itmeye vaxt tapdı.
-Aha, tapdım!-deye Ayan pencerenin yanından tapdığı karandaşı ona gösterdi.
-Ay, ne yaxşı! Spasiba doroqoya.-Asya derinden nefes aldı.
-Deymez, doroqoya.-Ayan karandaşı ona uzatdı. İndi yığışdır çantanı, gedek.
-Uy mama, ujas! Bütün sumkanı boşaltmışam ki.-Asya bezgin halda partasının üstüne sepelediyi kitab-defterlerine baxdı.-Sen yaxşısı budur, apar jurnalı qoy, men de sumkamı yığıb gelirem.
-Yaxşı, müellimler otağının qabağında gözleyecem.-deyib Ayan sinifden çıxdı.
Yusifle Sevinc pillekenin sonuncu pillesinde idiler. Hemişekitek neyinse üstünde mübahise eleyirdiler.
-Sen ve men?-Sevinc eli ile ikisini de işare eleyib kinaye ile gülümsündü.
-He, sen ve men. Bizim qeder möhkem ve yaxşı yola geden dostlar var bu dünyada?
-Pah, guya biz yola gedirik? “Seninle menim qeder çox dalaşan dostlar yoxdur” deseydin daha mentiqli olardı.
Bu vaxt bayaqdandır onlarla addımbaaddım düşen ve onlara qulaq asan Mehdi qefilden qışqıra-qışqıra dillendi:
-Tapdım, vallah tapdım!
Her ikisi diksinib arxaya baxdı. Yusif elini onun tepesine vuraraq:
-Ne var e? Ne qışqırırsan? Üreyimiz ağzımıza geldi ki!-dedi.
-Tapdım, deyirem.
-Neyi?-Sevincle Yusif bir ağızdan soruşdular.
-Bayaq size danışdığım indeyskiy kinonun adı da “Sen ve men” idi.-deye Mehdi, nece deyerler, hırıldadı.
-Men deyirem de, bu gede bir gün elimde menim ölecek! O gün deyesen bu gündür.-Yusif elindeki kitab-defterini Sevince verib Mehdiye baxdı.-Mehdi, bacardığın qeder uzağa qaç! Çünki seni tutsam, sağ buraxmayacağam!-dedi.
Mehdi de söze bend imiş kimi qaça-qaça

<< 1 ... 190 191 [192] 193 194 ... 382 >>