pillekenleri düşüb qapıdan çıxdı. Yusif de onun arxasnca götürülüb:
-Haqqını hala ele, dost!-deye qşqırdı ve qapıdan çıxdı.
Elinde Yusif kitab-defterleri öz-özüne gülümseyen Sevinc:
-Başdan xarab! Zehlem getmiş! Guya hirslendi de!-deye deyinirdi.

Jurnalı tehvil verib müellimler otağından çıxan Ayan qapının qabağında Eli ile rastlaşdı.
-Hafize müellime içeridedir?-deye Eli ondan soruşdu.
-Ne bilim, fikir vermedim.
-Ne ise, özüm baxaram.
Ayan aralanmaq isteyirdi ki, Eli yadına nese düşmüştek onun qolundan tutub geri qaytardı.
-Ayan.
-Ne olub?-deye Ayan teeccüble ona baxdı.
-Bayaq ele bil biraz senin üstüne qışqıran kimi oldum. Bağışla, eslinde ele demek istemirdim. Onda biraz esebi idim.
-Eli,-Ayan gülümseyerek ona baxdı,-narahat olma. Onda hamımızın esebleri gergin idi. ona qalsa, men de senin üstüne acıqlandım. Sen de meni bağışla.
-Yox, yox, men incimemişem ki.
-Görürsen, men de incimemişem.
-Lap yaxşı. Onda...men...onda...-sevincinden Eli ne deyeceyini bilmirdi.
-Onda sen get, he?
-He, Hafize müellime.-Eli müellimler otağını işare eledi.
-He, Hafize müellime-deye Ayan gülümsedi.
Onlar sağollaşıb ayrılanda dehlizin o başından gelen Asya onları gördü ve öz-özüne gülümseyerek başını buladı.

Günorta saat iki olardı. Ev telefonuna zeng geldi. Amma cavab verilmedi. Beş-on saniyeden sonra zeng tekrarlandı. Neheyet zengi eşiden Xatire müellime tozsoranı söndürüb telefona sarı qaçdı. Desteyi götürdü. Desteyin diger ucundan:
-Alo, salam. Xatire müellimegilin evidir?-deye bir qız sesi eşidildi.
-Beli, buyurun?
-Xatire müellimeni olar?
-Özüdür, kimdir danışan?
-A, tanımadınız müellime?
-Yoox, kimdir ki?-Xatire müellimeni heyret bürümüşdü.
Bayaqdan resmi danışan qız birden qehqehe çekib gülmeye başladı:
-Bele unudulduq? Bayaqdan özüm sözü uzadıram ki, gören tanıyacaq? Nç, nç, ay Xatire!
-Kemale?-Xatire müellime onu gülüşünden tanımışdı.
-Axır ki, çox şükür! Az yanma seni, sesim ele deyişilib meger?
-Caaan, haralardasan az sen?
-Men

<< 1 ... 191 192 [193] 194 195 ... 382 >>