qoydu. Sinini de divanın üstünde bir yere qoyub divanda oturdu. Gözünü televizordan çekmeyen Akif emi:
-Xatire neyleyir? Axır vaxtlar görünmür.-deye xeber aldı.
-Men her gün görürem. Yaxşıdır. O da neylesin, mekteb-ev-hazırlıq, başı qarışıq olur.
-Arada bir çağır, gelsin. Heç olmasa, bizimle bir yerde şam elesin.
-He, fikrimde var. Çağıracam.-Dilşad xala qaşlarını çatıb barmaqları ile alnını ova-ova öz-özüne deyindi-Sene nese deyecekdim. Yadımdan çıxdı.
-Hee, demeli yene de işin düşüb.- deye Akif emi eyilib fincanlardan birini götürdü.-Deyirem axı bu dem-destgah nedir?
-Gözünden gelmesin. Her gün elediyim şey deyil?
-Yaxşı, yaxşı, zarafat eleyirem. De görüm, ne deyirsen?
-He, qulaq as.-Dilşad xala pultu götürüb televizorun sesini azaltdı, sonra ehtiyatla qapıya teref baxdı. Biraz daha erine yaxın oturub asta sesle söze başladı.-Sen gel, uşaqların dediyi ile oturub-durma. Hazır ev de düzelib, başqa problemler yaranmamış, köçek.
Akif emi fincanı qaytarıb evvelki yerine qoydu. Bezmiş halda üzünü turşutdu:
-Offf! İmkan verme de çayı axıra kimi içim. Ne yapışmısan axı bu köçmekden?
-Özün öz ağzınla deyirsen ki, qızın, Ayanın yayda imtahanı var. Gör, imtahan ne vaxt olacaq, iyunda, belke de iyulda? Hele Reyhanın da imtahanları var. Avqust da kı cırhacırdır. Biz ha deyib köçene qeder sentyabr gelecek. Gel ele isti-isti köçüb gedek.
-Bes Xatire?
-Xatirenin anasıgil qayıdacaq da yanına. Onsuz da Gülşad gelini ile yola getmir.
-Sen mene başa sal görüm, senin esas derdin nedir? Bu nese imtahan, ya da cırhacır meselesine oxşamır axı. Ne olub?
-Ay ölenlerine rehmet! Sen adını gerek Arif qoyardılar. Men Ayana göre çox narahatam.
-Ne olub ki, Ayana?
-Bu Meleyke var e, bizim xestexanada medsestra işleyen.
-Meleyke?-deye Akif emi qaşlarını çatdı.
-Meleyke de, şehidin arvadı. Oğlu da Ayanla oxuyur. Eli.
-Eli? He, Kamil! Şehid Kamil Nebiyev! Müharibeden evvel bizim idarede kamaz sürürdü.
-He de, ne ise. Onun oğlu-Eli. heç xoşum gelmir o gededen.
-Niye

<< 1 ... 196 197 [198] 199 200 ... 382 >>