nece! Üreyim partlayır.
-Doludur axı,-Yusif ona göz vurdu,-ona göre?
-Mene kömek ele de. Ona nece yaxınlaşım, ne deyim?
-Ağıllı adamdan soruşursan axı.-deyerek Yusif ağzını büzdü.
-Bes kimden soruşum? Ne de olsa, senin tecrüben var da. Sen bilersen, qızla nece danışmaq lazımdır.
-Meen?-Yusif gülümseyerek başını yelledi.-Birinci qaqaş, menim o meselelerimi prodüserim Sevinc hell eleyirdi. İkincisi de ki, men bu güne kimi heç bir qıza sevirem dememişem.
-Yaxşı da? Bes qızlarla neden danışırdın?
-Heeç, ele-bele. Teze-teze özümü göstermek üçün siniflerinin qabağında fırlanırdım. Sonra arabir vaxt olanda, dallarınca düşürdüm. Danışmaq lazım olanda da orada-burada, ne bilim, bufetin, ya pillekenin yanında söhbet eleyirdim.
-Budur senin sevgi anlayışın?
-Sevgi? Hayy seni! Ne sevgi? Demedim, bu güne qeder heç bir qızı sevmemişem?
-Bes bu gün?
-Ne bu gün?
-Bu güne qeder deyirsense, yeqin bu gün kimse var?
Yusif narahat halda yerinde qurdalandı.
-Yox e! Onu ele-bele dedim. İşim-gücüm qurtarıb?
-Bes onda bu il niye kimise fırlatmırsan?
-Vaxt var? Günümün yarısı hazırlıqlarda keçir. Ne ise e, biz senden danışırdıq axı. Deyirsen ki, üreyimi nece açım?
İsmayıl getmek üçün ayaqlandı:
-İncime, amma inanmıram ki, sen mene kömek eleye bilesen. Heç kimi sevmemisen, vapşe sevgi haqqında anlayışın yoxdur. Menim de ki, Sevili fırlatmaq fikrim yoxdur. Men yaxsısı budur, Eli ile danışım.
-Yaxşı qaqaş, nece meslehetdir.
-İncimedin?
-Aye yox, işinde ol.
İsmayıl aralandı. Yusif ise bir daha nece bir insan olduğunu xatırlayıb köks ötürdü.
Sinfe giren Leyla yaxın vaxtlarda fenn olimpiadasının olacağını ve kimlerin yazılmaq istediyini dedi. Yaxşı oxuyanların hamısı yerbeyerden hevesle dillendiler. Çox keçmedi ki zeng de vuruldu ve Şakir müellim içeri girdi. Hemişekinden ferqli olaraq o, solğun ve halsız görünürdü. Uşaqlar onu görüb yerlerine keçdiler ve salamlaşmaq üçün ayaq üstünde dayandılar. Onları bele gören Şakir müellim gülümsedi ve eli ile oturmalarını işare

<< 1 ... 198 199 [200] 201 202 ... 382 >>