(Məktəb illəri)


Saat 1:30 idi. Bütün şəhər yatsa da, bircə Əli yata bilmirdi. Yatağında o tərəf-bu tərəfə dönür, heç cür rahatlaşa bilmirdi. Ona rahatlıq verməyən sabahkı günün həyəcanı idi. Axı sabah onun məktəb həyatının son ili başlayırdı. Onun həyəcanının digər səbəbi də Ayan idi. Ayan. Onun üçün qızların ən gözəli, ən ağıllısı, ən biliklisi və tək sevdiyi... Lakin utancaqlığındanmı, qürurundanmı on ildə bir kəlimə də olsun açıb ona deyə bilməmişdi. Çünki Ayan şən, gülərüz olduğu qədər həm də ciddi qız idi, belə şeyləri sevmirdi. Əli də qürurunun qırılacağından qorxub sevgisini içində saxlayırdı.
Əlinin atası Qarabağ müharibəsində şəhid olmuşdu. Əli müharibənin qızğın çağlarında dünyaya gəlmişdi. Ona görə də çılğın bir o qədər də qədər içinəqapanıq uşaq idi. Atası oğlunu cəmi bir dəfə görmüş, bir dəfə qucağına alıb öpə-qoxlaya bilmişdi. Sonra cəbhəyə getmiş və ailəsinin yanına şəhid olaraq qayıtmışdı.
Əlinin özündən dörd yaş böyük Hüseyn adında bir qardaşı da var idi. O, ali məktəbin IV kursunda oxuyur, aldığı əlaçı təqaüdü ilə anasına kömək eləyirdi. Əlinin anası isə xəstəxanada tibb bacısı işləyirdi.
Əli birinci sinfə başladığı ilk günü-sentyabrın birini xatırladı.
“Məktəbin həyəti valideyn və uşaqlarla dolu idi. Balacalar əllərində çiçək dəstələri analarının əlindən tutub qorxaq baxışlarla bir-birilərinə baxırdılar. Az sonra siniflər müəyyən olundu. 1a sinfi: sinifdə səs-küy var idi. Hamı həyəcan və sevinc içində idi. Bəzi uşaqlar ağlayaraq analarının ətəyindən yapışır, digərləri onlara baxır, bəziləri isə sakitcə otururdu. Nəcibə müəllimə də həyəcanla gah uşaqları sakitləşdirməyə çalışır, gah da valideynlərlə söhbət edirdi. Arxa sıralardan birində oturan oğlan qabaqdakı qızlardan birinin saçını dartır, sonra da gülürdü. Qap-qara hörükləri olan qız:
-Eləmə də... Ana, bu oğlana de də!-deyə qışqırdı.
Anası:
-Hansı?-deyə soruşdu.
Ayan arxadakı oğlanı göstərərək:
-De, bu!-dedi.
Anası Əliyə baxıb yumşaq şəkildə:
-Olmaz, ağıllı balam. Niyə belə