bilmirem. Yaxşı, ziyalı ailedirler. Oğlan özü de ali tehsillidir. Gömrükdedir, ya buxalteriyadadır, nese yaxşı yerde işleyir.
-Kimlerdendir?
-Ele de yaxşı tanımıram. Amma oğlan özü qızı görüb beyenib. Anası da arayıb-axtarıb xalam qızına da deyib ki, men de araşdırım. Qismetden Xatirenin podruqası bizim qonşumuz çıxıb.
-Bes Xatirenin xeberi var?
-Az yox, ne xeberi? Bir-iki güne Xatire Kemalegile gelmelidir. Orada bir fürset görüşdüreceyik. Görek de.
-Men başa düşe bilmirem ee, hansı dövrde yaşayırıq? Oğlandır, beyenib, gedib yaxınlaşıb özüne desin de. Daha bütün aleme car yaymağın ne alemi var? Özü de guya ali tehsillidir.
-Daha orasını da özleri biler. Menden araşdırıb tapmaq idi.
-Ne bilim, Allah xeyrini versin.-deye Vefa müellime guya razı halda dodaqlarını büzdü.
Xeyal müellim ise artıq on deqiqeye yaxın idi ki, veziyyetini deyişmeden oturmuşdu. Gözlerini kitaba zillemişdi. Arabir qırpılan kiprikleri ve qalxıb-enen sinesi heyatda olduğunu deyirdi. Bu sükut zahiren idi. Daxilinde ise fırtınalar baş qaldırmışdı. Üreyi çırpınır, bedeni uçunurdu. Onu özünün de anlamadığı bir heyecan, bir narahatlıq bürümüşdü. Ne olmuşdu? Onu bu hallar salan sebeb ne idi? Özünü olduqca çaresiz, el-qolu bağlanmıştek hiss edirdi. Bir anlıq durub çöle çıxmaq istedi, amma bele etse buradakıların şübheleneceyinden ehtiyat edib yerinden terpenmedi. İndiki veziyyetde ne ede bilerdi axı? Hislerinden özünün de emin olmadığı bir vaxtda Xatirenin o oğlanla görüşmesinin qarşısını nece ala bilerdi?
Beşinci dersin bitmesine deqiqeler qalırdı. Sevil “Zülüş, seni çölde gözleyirem.” deyib qızların geyinme-soyunma otağından çıxdı. Ağır addımlarla gelib dehlize çıxışdakı pencerenin yanında dayandı. Gözü hemişe burada olsa da demek olar ki, heç vaxt fikir vermediyi çöldeki tenha söyüd ağacına sataşdı. Yarpaqlarının çoxunu payıza qurban vermiş bu ağac qalan on-on beş yarpağı ile küleye tab getirmeye çalışırdı. Sevil birden sol qolunda yüngüllük hiss eledi. Sanki nese qırılaraq onun qolundan

<< 1 ... 200 201 [202] 203 204 ... 382 >>