sürüşe-sürüşe aşağıya doğru düşürdü. Celd qoluna baxan Sevil çantasının qulpunun qırıldığını görüb öz-özüne deyinmeye başladı. Deyine-deyine de çantasını pencerenin artırmasına qoydu. Bu esnada ona yaxınlaşan İsmayıl onun bu halını görüb:
-Sevil, ne olub?-deye maraqla xeber aldı.
İsmayılın sesine diksinen Sevil celd arxaya döndü ve o görmesin deye bir eli ile çantasının qulpunu çantaya bitişik veziyyetde tutdu.
-Heç ne.
-Bes niye öz-özüne danışırsan?-deye İsmayıl gülümseyerek soruşdu.
-Ne bilim, ele-bele.
-Üzünü yazmısan, deyesen. Sağ yanağını.
-Ne?-deye Sevil elini çantadan çekib yanağını silmeye başladı.
İsmayıl Sevilin problemini öyrenmek üçün kiçik bir hiyleye el atmışdı. Sevilin yanağında heç ne yox idi. Elini çantasından çekdiyinden qırıq qulp boynunu bükerek çantaya söykendi.
-A, sumkana ne olub?
-Qulpu qırılıb.-deye Sevil meyus halda dillendi.
-Bes nece aparacaqsan?
-Ne bilim, birteher apararam da.
İsmayıl iki eli ile çantanı götürüb:
-Uyy, Sevil, bu çox ağırdır.-dedi.
-Bilirem.-deye Sevil körpe uşaqlartek meyus halda gözlerini yere dikdi.
Sevilin çaresizcesine “Bilirem.” demesi İsmayılın qelbini incitdi. Bir müddet o da çaresizlik ifade eden baxışlarla dodaqlarını çeyneye-çeyneye gözlerini yere dikdi. Lakin bu meyusluq ve çaresizlik dolu sükut çox az davam eledi. İsmayıl öz çantasını açıb bir xeyli içini gezdi. Sevil ise maraqla onu izleyirdi. Uzun çeken axtarışlardan sonra İsmayıl oradan top şekilli bir klok çıxarıb Sevile uzatdı:
-Tut bunu.
-Bu nedir?-teeccüb içinde bir kloka, bir de İsmayıla baxan Sevil soruşdu.
-Neye oxşayır?
İsmayıl günün qehremanı olan qulpu qırıq çantanı pencerenin qabağından götürüb:
-Aç onu.-deye Sevile elindekini işare eledi.
Sevil bayaqkı teeccüble onun dediyi kimi eledi. Çantanı klokun içine yerleşdiren İsmayıl onu Sevile uzadıb gülümseyerek:
-Buyurun xanım qız, probleminiz hell olundu.-dedi.
-Çox sağol. Meni utandırdın lap.
-Aaa, bu ne sözdür?
-Bunu her kes elemezdi.
-Onda men de her kes olmaq

<< 1 ... 201 202 [203] 204 205 ... 382 >>