çiyinlerini çekdi:
-Ne bilim.
-Yaxşı da Leyla! Bayaqdan her şeyi bilirdin?
-He, men de bayaqdan bacı idim, indi Leyla oldum?
İsmayıl bacısının ellerinden tutub yalvararcasına:
-Bacı, qurban olum, mene kömek ele de. Onu çox sevirem, amma heç cür üreyimi aça bilmirem.-dedi.
Leyla gülümseyerek qardaşının saçlarını qarışdırdı.
-He, bele meleyersen. Dayan görek, ne fikirleşe bilirem.
Bir neçe saat keçdi. Bacısının da mesleheti ile İsmayıl bele qerara geldi ki, Sevile üreyini açmağın en yaxşı yolu mektubdur. Bezileri sevgi mektubunu qorxaqlıq ve cesaretsizlik kimi qebul eleye biler, amma bu üz-üze gelib heç ne deye bilmemekden yaxşı idi. İsmayıl artıq bir neçe vereq qaralamışdı. Biraz fikirleşenden sonra bele qerara geldi ki, her sözü bir vereqe yazıb büküb atmaqla israfçılıq elemekdense üreyinden keçenleri qaralama halında bir vereqde yazıb, düzelişler edib temiz vereqe köçürsün. Amma bu da asan deyildi. Üreyinden o qeder sözler keçirdi ki...
Saatın eqrebleri yerinde durmur, axşam düşürrdü. Xatire müellime mekteb illerini xatırlaya-xatırlaya Kemalegile gedirdi ki, telefonuna gelen qısa zeng onu fikirden oyatdı. El atıb çantasından telefonu çıxardı. Anası idi. Geri yığsa da operator qızın verdiyi bed xeber ehvalını pozdu. Telefonu söndürüb etrafa boylandı. Beş-on addım aralıda bir dükan var idi. Addımlarını yeyinledib dükana sarı getdi. Sesi çöle qeder gelen televizor ve reflerin arxasından görünmese de orada olduğu melum olan satıcı. Xatire müellime içeri göz gezdirib:
-Bağışlayın, burada kimse var?-deye soruşdu.
Amma deyesen satıcı eşitmemişdi. Refe biraz da yaxınlaşan Xatire müellime daha yüksek sesle:
-Ay oğlan, ay oğlan.-deye artıq görünen satıcıya seslendi.
Oturduğu stula berk-berk söykenib gözleri yumulu halda mahnının cazibesine qapılan oğlan axır ki, onu eşitdi ve dik atılıb özünü düzelde-düzelde:
-Buyurun xanım. Bağışlayın eşitmedim.-dedi.
-Eybi yox, kontur var?
-Kontur?-pultu götürüb televizorun sesini azaldan oğlan çaşqınlıqla etrafa göz

<< 1 ... 208 209 [210] 211 212 ... 382 >>