müellime. dayanın bir deqiqe.
Xatire müellime de sanki bunu gözleyirmiş kimi dayanıb ona sarı çevrildi. Esebinden damağını çeyneyir, hem de qıpqırmızı qızarmışdı. Teessüf ifade eden baxışlarla hemkarına baxıb:
-Xeyal müellim, bu ne demekdir?-deye soruşdu.
-Vallah müellime, menim heç neden xebelim yox idi. hamısı anamgilin işlelidi.
-Heç ne eşitmek istemirem! ayıb olsun!-deyen Xatire müellime yeniden ondan aralanmaq isteyirdi ki, Xeyal müellim bu defe onnu qloundan tutub:
-Heqiqeten de ayıb oldu, deyesen. Siz mene sona qedel qulaq asmadınız.-dedi.
-Neye qulaq asacam?-Xatire müellime sert şekilde qolunu çekdi.-ananızın arxasınca düşüb nece qız beyenmeye geldiyinizi?-sonra istehzalı tebessümle-Biz bir mektebde işleyirik e, müellim. İş yoldaşıyıq. Ali tehsilli müellimsiniz. Ayıb deyil bes?-dedi.
Bir qeder dine bilmeyen Xeyal müellim sonra utana-utana baxışlarını ondan qaçıraraq:
-Yaxşı, etilaf eleyilem.-dedi.-Men hemişe anamın dalınca düşüb mecbulen (bu sözü xüsusi vurğu altında dedi) qız beyenmeye gedilem. Anamın xetline deymemek üçün başqa çalem olmu. Mecbulen getdiyim üçün de heç kimi beyenmilem.
-Bundan mene ne?
-Yeni, demeyim budu ki, egel men bu gün sizi bulada göleceyimi bilseydim, inan ki, evden çöle çıxmazdım.
-İnanmıram!-Xatire müellime kinaye ile başını buladı.
-Müellime, bi düşünün de egel men sizden xoşum gelseydi, bunu ilk olalaq sizin özünüze demezdim?
Bayaqdan esib-coşan Xatire müellime bu sözden susub gözlerini yere dikdi. Deyesen Xeyal müellim haqlı idi ve o hemkarının üstüne çox getmişdi. Xeyal müellim ise gözlerini heç de xoş olmayan tesadüf neticesinde yeniden qarşılaşmalı olduğu hemkarından çeke bilmirdi. Qurduğu sonuncu cümle ise sadece qarşısındakı insanı sakitleşdirmek, veziyyeti yumşaltmaq xatirine idi. O artıq hislerinden emin idi.
-Sizinle çox sert danışdım deyesen. Bağışlayın.-gözlerini yerden çekmeyen Xstire müellime birden dillendi.
-Nç, siz nolmal davlandınız. Kim olsa, bele eleyedi. Esas men üzl isteyilem. Bele olmağını

<< 1 ... 214 215 [216] 217 218 ... 382 >>