istemezdim.-deye gözlerini birteher ondan çeke bilen Xeyal müellim sonra etrafa boylandı.-Bi halda ki, veziyyet bele alınıb, heç olmasa sizi evinize qede ötülüm.
Xatire müellime gülümseyerek başını yelledi. Belece onlar yavaş-yavaş söhbet eleye-eleye yola düzeldiler. Yolboyu ora-bura boylanan Xeyal müellim etrafda tanış adamın olacağından ehtiyatlanırdı. Ne de olsa, mekteb balaca yer idi ve çıxacaq söz-söhbetler heç biri üçün yaxşı olamayacaqdı. Amma etrafda heç kim görünmürdü. Ya da Xeyal müellim yanılmışdı. Çünki onlardan beş-on addım aralıda onlarla addımbaaddım gelen Keremi görmemişdi.Bu olanlardan bir neçe hefte keçdi. Bu müddet erzinde İsmayıl ne qeder cehd elese de mektubu Sevile vere bilmedi. Ya fürset tapmadı, ya da cesaret ede bilmedi. Gülnare müellime ise utandığından mektebde Xeyal müellim ve Xatire müellime ile üz-üze gele bilmedi. Ele Xeyal müellim de hemin axşam ona qaranlıq qalan suallarına cavab tapa bildi. Melum oldu ki, anası Xeyal müellim duyuq düşmesin ve mektebde söz-söhbet yayılmasın deye qoşusuna Gülnare müellimeye onları nişan vermemeyi tapşırıbmış. Ona göre de qonşu qadın oğlanın gömrükçü ve ya mühasib olduğunu deyib. Lakin ne Xeyal müellim, ne de Xatire müellime onlar üçün yeni bir problemin yarandığından xebersiz idiler. Bele ki, onları bir yerde görenden sonra Kerem Xeyal müellimin derslerine girmir, girende de onunla dalaşıb dersin yarısından çıxırdı.
Dekabr ayının ikinci bazar ertesi günü idi. Saat doqquza on beş deqiqe işleyirdi. Geceni yene gec yatan Yusif seher de gec oyanmış ve derse gecikmişdi. Anası yeniden işe başladığı günden bu hal demek olar ki, her gün tekrarlanırdı. Anası her gün işe gedende onu oyatsa da Yusif yatıb qalırdı. Oyananda ise evde ele bil müharibe qopurdu. Eline keçeni geyinib lazım olmayanları bir kenara tullayan Yusif metbexi de bir-birine vururdu. Belece telem-telesik geyinib qapıdan çıxmaq isteyirdi ki, ev telefonuna zeng geldiyini eşidib geri qayıtdı. Desteyi götürüb hirsle:
-He?-dedi.
-Senin de

<< 1 ... 215 216 [217] 218 219 ... 382 >>