sabahın xeyir.-desteyin diger ucundan Sevincin sesi eşidildi.-Anam sizde deyil?
Bu sualdan duruxan Yusifin beyninde eyni anda üç-dörd sual yarandı. “Sevinc mektebde olmalı deyildi? Bu vaxtı bunun anası bizde ne gezir?”
-Başa düşmedim, sen derse getmemisen?
-Yoox, evde qalmışam.
-Evde qalmısan?-deye Yusif gülmeye başladı.
-Yusif!
-Yaxşı, yaxşı, zarafat eledim.-Yusif ciddileşdi.-Doğrudan niye evdesen?
-Bu gün guya tez durmuşdum. İstedim biraz test eleyim. Bir de başımı qaldıranda gördüm ki, sekkize on deqiqe qalıb. Telem-telesik geyinib qapıya qaçdım, amma ne görsem yaxşıdır? Qapı bağlıdır. Anam da men test eleyen vaxtı harasa gedib. Eslinde mene dedi ki, dur qapını bağla, amma men ehemiyyet vermedim. İndi evde bağlı qapı arxasında qalmışam.
-Evde açar yoxdur? İçeriden aç da.
-Ele bilirsen, elememişem? Açılmır.
Yusif durub biraz fikirleşmeye başladı. Birden ağlına geldise:
-Gel bele eleyek. Men indi aşağı düşürem. Sen balkondan mene açarı at, men arxadan qapını açmağa çalışaram.-dedi.
Onlar belece razılaşdılar. Heyete düşüb açarı götüren Yusif tez de yuxarı qalxıb Sevincgilin qapısına yaxınlaşdı. Açarı kilide salmaq isteyirdi ki, qarşı terefden qapı açıldı. Üzbeüz qonşu Lale Yusifi bele görüb:
-Bıy Yusif, sen orada neyleyirsen?-deye teeccüble soruşdu.
-ee...şey....men...Sevinc, Sevinc içeride qalıb.-çaşdığından Yusif ne deyeceyini bilmirdi.
Qonşu gülerek içeri seslendi:
-Ay Xaver, qızın içeride qalıb.
İçeriden qabağı önlüklü, elleri kremli olan Xaver xala çıxdı. Yusifi bele görüb:
-A bala, aç o qapını görüm, ellerim kremlidir.-dedi ve qapının ağzındakı şepitleri geyinib öz qapısına sarı geldi.-Laleye tort hazırlayırdım. O başı batmış qıza dedim ki, dur qapını bağla. Amma kime deyirsen?-deye elave de etdi.
-Ana, sen niye mene demedin ki, qonşuya keçirem?! Öldüm e, burada!-içeriden Sevincin hisrli ve bir o qeder de ağlamsınaq sesi geldi.
-Bes sene demedim Lalegile keçirem, dur qapını bağla?! Axır vaxtlar huşun hara gedib onu bir Allah bilir. Yusifi

<< 1 ... 216 217 [218] 219 220 ... 382 >>