de derse gecikdirmisen.
Ana-bala belece mübahise edirdiler ki, yusif qapını açdı. Çox keçmedi ki, derse geciken dostlar tez-telesik pillekenleri enib mektebe yollandılar.Ayan başını pencereye söykeyib çöle boylanır, nese düşünürdü. Onu bele gören Eli ona yaxınlaşaraq çekine-çekine halını xeber aldı. Leyla ve Günay-Nuray ekizleri bayaq getdikleri sinifde gördükleri birincilerden danışır, gülüşürdüler. Züleyxa ne boş keçen ders, ne de teneffüs boyu bir yerde qerar tuta bilmir, narahat halda ora-bura vurnuxurdu. İki deqiqeden bir ayağa durur, gah zibil qabına zibil atmaq, gah da yere düşen qelemi götürmek behanesi ile qapı-pencereye boylanırdı. İndi de çantasını gezir, sanki nese axtarırdı. Bayaqdan onu izleyen Sevil eli ile onun qoluna vuraraq elinde tutduğu yumurlanmış kağız qırıntılarını ona uzatdı. Bunu gören Züleyxa teeccüble:
-Bu nedir, caan?-deye soruşdu.
-Daha sumkanda atmağa heç ne qalmadı. Apar bunu at. Qayıdan da qapıya da baxarsan, pencereye de.-deye Sevil ona göz vurdu.
Züleyxa guya heç ne anlamamıştek:
-O ne demekdir?-deye soruşdu.
Ağzını büzüb çiyinlerini çeken Sevil:
-Ne bilim, caan. Bayaq uşaq seçmeye gedende de gözün qapı-pencerede qalmışdı.-dedi. Sonra gülümsedi.-Narahat olma, gelecek.
Qıpqırmızı qızaran Züleyxa Sevile hirslene bilmedi. Çünki Sevil onun tek sirdaşı idi. Amma Züleyxaya ele gelirdi ki, Sevil ondan daha şanslıdır. İsmayıl yene de arxa divara söykenib hesretle Sevili izleyir, öz-özüne gülümseyirdi. Onu bele gören Mehdi yene ona yaxınlaşıb Sevili işare ederek:
-Ne oldu, mektubu vere bilmemisen?-deye soruşdu.
-Yox e, fürset olmur.
-Bunun üçün fürset gözleyerler? Apar, indi ver de.
-Başın xarabdır?-deye İsmayıl ters-ters ona baxdı.-Hamının gözünün qabağında?
-Hamı bilir de onsuz da.
-Olsun da, bilmek başqa, görmek başqa. İstemirem uşaqların içinde pert olsun.
-He, bele de.-Mehdi pencerenin qabağında Ayanla söhbet Elini gösterib-Ona bax, oğuldur e, temanı tutdurub e.-İsmayıla göz vurdu.
İsmayıl da Eliye baxıb gülümseyerek

<< 1 ... 217 218 [219] 220 221 ... 382 >>