başını yelledi.
Artıq ikinci ders üçün zeng içeri vurulmuşdu. Xatire müellime içeri girib şagirdlerle salamlaşdı. Bir neçe saniye keçmedi ki, Keremle Kenan da ard-arda sinfe girdiler. Kenan kefsiz, Kerem ise acıqlı görünürdü. Yerine keçmek üçün Kenan Xatire müellimeden icaze istese de Kerem heç ne demeden, salamsız-kelamsız keçib yerine oturdu. Artıq Keremin bu saymazyana münasibetinden sıxılan Xatire müellime:
-Kerem, ne olub sene?-deye soruşdu.
-Heç ne. Ne olasıdır ki?
-Nese problemin var?
-Yox, ne problem ola biler ki?
-Yaxşısan?
-Elayam!
Keremin bu cavabları qarşısında donub qalan Xaitre müellime ne düşüneceyini de bilmirdi. Çünki buna oxşar veziyyet artıq ikinci hefte idi ki, davam edirdi. Özü-özlüyünde bu hereketinden peşman olan Kerem zahiren özünü sındırmamağa çalışırdı.

Teneffüsde birinci derse gecikdikleri üçün birinci sinifden uşaq seçmeye gede bilmeyen Yusifle Sevinc ibtidailer terefe üz tutdular. Söhbet eleye-eleye bufetin qabağına çatmışdılar ki, elinde köke qaça-qaça bufetden çıxan balaca bir qız yıxılaraq ağlamağa başladı. Dostlar tez yaxınlaşıb onu qaldırdılar.
-Caan, çox ezildin?-deye Sevinc onun üst-başını temizleye-temizleye soruşdu.
Balaca qız ise elini gözüne sıxa-sıxa ağlayırdı:
-Men indi neyleyecem? Bulkam yere düşdü... ühü, ühüüü
Yusif eyilib kökeni yerden götüre-götüre:
-Eybi yox, tezesini alarsan.-dedi.
Uşaq hıçqıra-hıçqıra:
-Pulum yoxdur axı.-dedi.
Dostlar bir-birine baxdılar. Sonra ciblerini gezib iyirmi qepik tapan Yusif Sevince baxıb:
-Men indi gelirem.-deyib bufete girdi.
Bu esna da Sevinc de qızı söhbete tutmuşdu. Melum oldu ki, qızın da adı Sevincdir. Çox keçmed ki,Yusif bufetden çıxdı ve qıza teref eyilerek kökeni ona uzatdı. Lakin qız özünü yana çekerek:
-İstemirem.-deye üzünü turşutdu.
Sevinc kloka bükülü kökeni Yusifden alaraq adaşına uzatdı.
-Olmadı ki. Bax, qaqaş sene köke alıb. İstemirem demezler, kökeni alarlar ve “Çox sağol” deyerler. yaxşımı?
Balaca Sevinc utana-utana kökeni götürüb eyni

<< 1 ... 218 219 [220] 221 222 ... 382 >>