utancalqla da Yisife:
-Çox sağol.-dedi.
-Deymez.-deye Yuisf yeniden eyilib onun saçlarını sığalladı.-Adın nedir senin?
-Adaş.
Heç ne başa düşmeyen Yusif teeccüble Sevince baxdı. Sevinc gülümseyerek:
-Adı sevincdir. Bayaq demişem ki, biz adaşıq, oradan yadında qalıb.-dedi.
-Demeli, senin de adın Sevincdir?-deye Yusif mehribanlıqla teze dostuna baxdı.-Bax, menim dostumun adı da Sevnicdir.
Qız heç ne demeden gözlerini döyerek ona baxırdı. Sonra qaça-qaça onlardan uzaqlaşdı, pillekenleri çıxmağa başladı. Dostlar bir-birilerine baxıb gülümsediler. Sonra onun arxasınca yuxarı çıxmağa başladılar. Balaca Sevincin girdiyi sinfe yaxınlaşıb qapını taaqıldatmağa başladılar. Sonra astaca qapını aralayıb içeri boylandılar.
-Salam müellime, bağışlayın, bura hansı sinifdir?-deye Yusif sinif rehberinden soruşdu.
-Bir a.-deye cavan, iyirmi beş-otuz yaşlarında olan bu cavan qadın mehribanlıqla dillendi.
Bir-birilerine baxıb gülümseyen dostlar:
-Gelmek olar?-deye yeniden ona üz tutdular. Sinif rehberi onları içeri devet etdi. Onlar içeri keçib sinfi gözden keçirmeye başladılar. Balaca Sevinc arxa sıralardan birinde oturub lezzetle öz kökesini yeyir, dostlara baxıb gülümseyirdi.
-Siz deyesen uşaq seçmeye gelmisiniz?-deye müellime onları bele qerarsız görüb dillendi.Beli, amma deyesen bize qalmayıb.-deye Sevinc uşaqtek dodaqlarını büzdü.
-Niye ki? Baxın, onlar iksi qalıb.-deye müellime balaca Sevinci ve onun yanındakı oğlanı gösterdi.
Dostlar razılıqla başlarını yellediler. Bu çox gözel tesadüf idi. Emine müellime onları biraz kenara çekib pıçıltı ile:
-Sevinc çox hessas uşaqdır. Bayaq sizin sinif yoldaşlarınız gelmişdiler. Onları görende çox sevindi, amma onu seçen olmadı deye onlar gedenden sonra oturub ağladı.
-Caaan, niye?-deye Sevinc adaşına teref baxdı.
-Sevincin anası o dünyaya gelende rehmete gedib. Atası da onu ana nenesigilin üstüne atıb çıxıb gedib. Qelbi qırıqdır, daima sevgi, qayğı isteyir. Biz onu gücle ovutmuşuq. Sizin gelmeyiniz lap yerine düşdü.

<< 1 ... 219 220 [221] 222 223 ... 382 >>