sui-istifade elediler, he? Derse telesmek evezine, özlerini bulvarda hesab eleyirdiler.
Axırıncı söz onsuz da esebinden dişi dodaeğını kesen Yusife berk toxundu.
-Müellim, axı bele deyil! Biz...
-Kes e! Hele danışmağa dilin de var?!-direktor üzünü Xatire müellimeye tutdu.-Müellime, size xeberdarlıq eleyirem. Bundan sonra gördünüz ki, kim dersde yoxdur, qayıbını yazın, özünü de birbaşa menim yanıma gönderin! Eşitdiniz?!
-Beli, eşitdim.
Getmek üçün qapıya yaxınlaşan direktor bir anlıq dayanıb göz yaşları içinde boğulan Sevince baxdı. Başını bulayaraq bayaqkından ferqli asta, amma teessüf ifade eden ses tonuyla:
-Men de bu sinfin qızlarını ağıllı bilirdim.-dedi ve qapıdan çıxdı.
Son söz Sevincin üzüne sanki sille kimi çırpıldı. Bir anlıq nefesini çekib dayandı, gözleri zillediyi nöqteden ayrılmadı. Sanki bir anlıq dondu. Söz sadece ona toxunmamışdı. Yusif de olanlarda özünü günahkar hiss edir ve çekine-çekine dostuna baxırdı. O, heç vaxt Sevincinin adının bele bir söhbetde hallanmağını istemezdi.Sevinc bütün ders boyu belece, hereketsiz, gözünü kitaba dikib oturmuşdu. Arabir gözünden axan yaşı silmek üçün elini yanağına aparırdı. Teneffüsde refiqeleri onun başına yığışmış, onu teselli edirdiler. Ayan onun saçlarını sığallaya-sığallaya:
-Canım, oldu keçdi de. Niye özünü bu qeder incidirsen?-deyirdi.
-Oldu keçdi demek asandır e, Ayan. Siz bunun ne demek olduğunu başa düşe bilmezsiniz. Axı niye mene göre sinfin qızlarının adına söz gelmelidir?
-Doroqoya, xvatit de. İndi direktor haradan bilsin ki, siz orada neyleyirdiniz?
Bu vaxt Yusif elleri cibinde onlara yaxınlşadı. Sevince teref eyilib:
-Besdir de dost, oldu keçdi. Ağlama.-dedi.
-Yusif, aralan buradan!-dişlerini bir-birine sıxan Sevinc qezeble ona baxdı.
-Niye e?
-Dedim ki, aralan buradan! Niyesini özün bilirsen!
Qızlar da uzaqlaşması üçün Yusife göz-qaş elediler. Çaresiz qalan Yusif meyus halda sinifden çıxdı. Uzaqdan onu bele gören Eli ile İsmayıl da bir-birilerine işare eleyib onun arxasınca

<< 1 ... 223 224 [225] 226 227 ... 382 >>