geldi.
-Bütün sinfin niye? Bu sinifde onun kimi saman altdan su yeriden qızlar az deyil. Yanındakılar da az deyil ha. Hele o sakit Sevil var e. Uy, uy, uy!

Dehlizde ise Eli ile İsmayıl Yusifi de qabaqlarına qatıb sinfe doğru gelirdiler. Yusif narazılıqla Eliye deyinir, İsmayılın fikri ise çox uzaqlarda idi.
-Men cehennme, deyek ki, men öyreşmişem söz götürmeye. Bes Sevinc?
-Yaxşı da Yusif. Sevinc seni başa düşer. İndi hamımız bilirik ki, bu pis tesadüf idi.
-Sevinc üzüme baxmır e, ne başa düşmek?
-Onu da başa düşmeye çalış. Hansı qız dayanan yerde adına söz çıxmağı isteyer? Özü de hamımız da bilirik ki, Sevinc nece qızdır.-bir anlıq susan Eli Yusife baxıb zarafatla-İndi yeqin seni özüne yaraşdırmayıb da.-dedi.
-Eli!-deye Yusif ters-ters ona baxdı.
-Yaxşı, yaxşı, zarafat eledim. Sevincin üstüne çox getme, qoy o da özüne gelsin.
-Meni bağışlaya bilecek?
-Neylemisen ki, sen?
-Heç ne.
-Vsyo da. Niye özünü ele verirsen? Özünü ele apar ki, guya heç ne yoxdur.
-Eli onsuz da heç ne yoxdur! Sen de bele eleyenden sonra men başqalarını niye qınayım?
Yusif bunu deyib hirsle aralandı. Eli ne qeder onun arxasınca seslense de o fikir vermeyib pillekenlere doğru getdi. Elinin sesine fikirden ayılan İsmayıl:
-Ne olub? O hara getdi?-deye gözlerini döyürdü.

Sonuncu dersin-Cebrin bitmeyine on deqiqeye yaxın vaxt qalırdı. Şakir müellim bu gün biraz tez getmeli olduğunu deyib sinifdekilere de lövhede izah elediyi misalları köçürmeyi
tapşırıb sağollaşıb çıxdı. Yusif hemişekitek lövheden deyil, Sevincin defterinden köçürürdü. Arabir de yazılanları daha yaxşı görmek üçün Sevincin elini yana iteleyirdi. Bu, onsuz da Yusifin elinden yanıqlı olan Sevinci hem esebleşdirir, hem de gülmemek üçün dişlerini bir-birine sıxmağına sebeb olurdu. Sevinc defterin vereqini aşırıb yeni vereqde yazmağa başladı. Çaresiz qalan Yusif Ayangili sesleyib misallarda geri qaldığını ve lövheni yaxşı görmediyi üçün defter istediyini dedi. Asya öz defterini ona verdi. Bayaqdan bu menzereni

<< 1 ... 225 226 [227] 228 229 ... 382 >>