eşidirler.-deye Eleddin söhbete qarışdı.
-E, besdir e! Ağıllımız danışdı.-Mehdi ters-ters ona baxdı. Sonra elini Kenanın çiynine qoyub,-Sen narahat olma. Axşam gedib Mehrinin ifadesini alaram. (Mehri Mehdinin balaca bacısı idi.)-Sen mene de görüm, onun haqqında ne bilmek isteyirsen?-dedi.
-Her şeyi!
-Ohoo, sen onda arxiv idaresine get.
-Mixaylo, yaxşı da.
-Yaxşı, yaxşı, zarafat eledim. Bu gün öyrenim, sabah sene bir xeber çatdıraram.
-Sabah? Sabaha qeder üreyim partlayar axı!
-Daha men ne edim? Könlü deniz isteyenin, başı suda gerek.
-Könlü deniz isteyenin yox e, könlü balıq isteyenin başı suda gerek-deye Eleddin yene de söze qarışdı.
Bu Mehdini qıcıqlandırdı.
-Aye, seni mene papuqay zad qoyublar?-deye Eleddini qovmağa başladı.
Kenan ise yene dehlizin ortasnda tek qalmışdı. Lakin bayaqkından ferqli olaraq rahatlaşmış, özünü quştek yüngül hiss edirdi.Üç gün keçdi. Seher saat sekkize iyirmi deqiqe qalırdı. Sevinc fikirli halda bloklarından çıxıb getmeye başladı. Her şey üst-üste gelmişdi sanki. Bir terefden sinifdeki pıçhapıçlar, kinayeli baxışlar, müellimlerin eyhamlı sözleri, diger terefden de anasının dedikleri onu çaresiz ve çaşbaş qoymuşdu. “Belke de anam düz deyir. Biz artıq balaca deyilik. Biz ne qeder özümüze dost desek de kenardakılar bunu başqa cür yozur. Heç men özüm de ona dost kimi...” deye fikirleşirdi ki, binanın döngesinde hemişekitek bir eli cibinde, birinde kitab-defter dayanan Yusifi gördü. Belli idi ki, Yusif onu gözleyirdi. Sevinc onun yanından ötüb keçmek istese de Yusif onun qabağına keçdi.
-Danışmalıyıq.
Sevinc heç ne demeden eli ile onu yana iteleyib keçmek istedi. Yusif bu defe onun qolundan tutdu. Daha amirane terzde:
-Dedim axı, danışmalıyıq.-dedi.
-Men seninle danışmaq istemirem!-deye Sevinc sert şekilde onun üzüne baxdı.
-Men de küsmeyine heç bir sebeb görmürem.
-Doğrudan? Onda men deliyem de, öz-özüme küsürem?
-Allah elemesin, men ele demek istemedim. Sadece...
-Ele demek istemirdim, ele elemek istemirdim...

<< 1 ... 227 228 [229] 230 231 ... 382 >>