müellim yox idi. Bu da şagirdler üçün esl bayram idi. Ağızlar yene qızışmışdı. Eli arxaya dönüb gözlerini Sevile zilleyen İsmayıla baxdı.
-Smayl, ne oldu, mektubuna cavab gelmedi?
İsmayıl gözlerini zillediyi yerden çekmeden:
-Denen heç oxuyub ki?-deye cavab verdi.
-Deyirsen oxumaz?
-Oxusa nese deyer de. Ne bilim, qaşqabaq töker, acı cavab verer, sille vurar. Bu vapşe reaksiya vermir. Qorxuram ki, evdekilerin eline keçer, qızı incidib eleyerler.
-Uje iki gün keçib. Tapsaydılar, yene de Sevil sene qarşı nese rekasiya vererdi.
-O da düzdür.
Ele bu vaxt Kenan Elini sesleyib Mehdini xeber aldı. Eli çiyinlerini çekerek bilmediyini dedi. Deqiqe ferqi olmadı ki, Mehdi ile Yusif qapıda göründüler. Onlar müellimin sinifde olmadığını görüb teeccüblendiler. Kenan Mehdini gören kimi eziz bir adımını gören teki sevindi. Yusif Eliye yaxınlaşıb amirane terzde:
-Dur!-dedi.
-Ne?-deye Eli teeccüble ona baxdı.
-Dur dedim de! Men burada oturmaq isteyirem.
-Başa düşmedim, niye?
Bu vaxt Yusif qaçaraq nezerlerle Sevince baxırdı. Bunu gören Eli veziyyeti başa düşse de yene de tekid eledi.
-Mixaylo keçsin de ora.
-Mixaylo çenesi boş şeydir. Ora keçse ağzına geleni danışacaq.-sonra Yusif Eliye teref eyilib pıçıltı ile Ayanı işare eledi.-Nedir, ona yaxın olmaq istemirsen?-deye göz vurdu.
Bu Elinin ehvalını ve fikrini deyişdi. Tez yerinden qalxıb:
-Aye, sene yer qurbandır. Keç otur!-dedi. Özü de kitab-defterini yığıb Sevincin yanına geldi. Oturmaq üçün icaze istedi. Sevinc könülsüz halda başını yelledi. Eli onun yanında otumaq isteyirdi ki, bu defe Asya dodaqaltı gülümseyib:
-Alişka, gel burada otur.-deye yerinden qalxmağa başladı.
Eli teeccüb içinde bir ona, bir de Ayana baxdı. Asya onun bu halını görüb daha çox qımışdı:
-Doroqoy, men Sevincle söhbet eleyirem. Nedir, Ayanla oturmaq istemirsen?
-He, niye istemirem?-deye Eli sevincek ayağa durdu.-Gel, otur.

Derse geciken Xeyal müellim qaça-qaça pillekenleri çıxıb ikinci mertebeye çatdı. Müellimler otağına girib jurnalı

<< 1 ... 229 230 [231] 232 233 ... 382 >>