götürdü ve çıxdı. Ara pillekenin qabağında durub ora-bura baxan Kerem onun geldiyini görüb ağzını büzdü ve görmesin deye oradan aralanmaq istedi. Lakin gec idi, Xeyal müellim artıq onu görmüşdü.
-Kelem!
Onu görmeyi bir yana, adını bele teleffüz etmesi Keremi daha da qıcıqlandırdı. Dişlerini bir-birine sıxıb üreksiz-üreksiz geri qayıtdı.
-Kelem yox, Kerem! Nedir?
-Ne olub sene? Delse niye gilmilsen?
-Girmek istemirem!
-Niye?
-Girmek istemirem de. Mecburdur?
-He, mecbuldu! Yadından çıxalma ki, bula mektebdi, sen de...
Kerem gözlerini bereldib biraz da ona yaxınlaşdı.
-Müellim, girmirem! Girmek istemirem! Başqa sözün var?
-BelekAllah, belekAllah!-Xeyal müellim teessüfle başını buladı.-Gilme, ne isteyirsen, ele. Sonda özün peşman olacaqdsan.
-Ona hele baxarıq!-deye Kerem ondan uzaqlaşıb pillekenleri düşmeye başladı.
Keremin bu hereketinden berk tesirlenen Xeyal müellim fikirli-fikirli otuz doqquzuncu otağa doğru addımlamağa başladı. Sinfe girib şagirdlerle salamlaşdı. Paltosunu soyuna-soyuna:
-Bağışlayın, bu gün bilaz gecikmeli oldum.-dedi.
-Eybi yox, müellim. hemişe biz gecikmeyeceyeik ki.-deye Zaman dillendi.
-Müelim, narahat olduq e, size göre.-Yusife göz vuran Mehdi dillendi.-Dedik yeqin hansısa kimyevi tecrübenin qurbanı olmusunuz.
Onun bu sözüne bezileri güldü. Xeyal müellim de güle-güle başını yelledi:
-Bağışla da, Mixaylo. Bu defe seni sevindile bilmedim.
-Yox, müellim, Allah elemesin. Prosto, zarafat eleyirdim.
Portfelinden kitabını çıxarıb masanın üstüne qoyan Xeyal müellim sinfe göz gezdirib:
-Eli, Yusif. Siz niye öz yerinizde deyilsiniz?-deye soruşdu.
-Müellim,-Yusif yerini biraz da rahatlayıb özünden razı şekilde dillendi,-siz arabir evde mebellerin yerini deyişmirsiniz?
-Ne dexli va?
-Bura bizim evimizdir, biz de danışan mebellerik. Dedik ki, biraz deyişiklik eleyek, gözler yorulmasın.-Yusif bunu deyerken gözucu Sevince baxdı.
-Maşallah, delsden başqa hel şeyle malaqlanısınız.
Xeyal müellim biraz susub neyise götür-qoy ederek

<< 1 ... 230 231 [232] 233 234 ... 382 >>