qaldırıb müellimden çöle çıxmaq üçün icaze istedi. Sakit müellim başı ile “Çıx” deye işare eledi. Onu bele gören Mehdi de birteher müellimden icaze qoparıb onun ardınca çöle çıxdı.
Növbeti teneffüsde qelemi qurtaran Züleyxa refiqesinden artıq qeleminin olub-olmadığını soruşdu. Sevil “Deyesen olmalıdır.”deyib çantasının ağzını açdı, elini bir xeyli çantanın içinde gezdirdi. Qelem tapıb Züleyxaya uzatdı. Çantanın ağzını bağlamaq isteyirdi ki, gözüne lap dibde, defterin alt hissesine ilişib qalmış dördkünc bir kağız sataşdı. Maraq onu bürüdü. Onu götürüb teeccüble Züleyxaya baxa-baxa qatını açmağa başladı. Ele Züleyxanı da maraq götürmüşdü. Qelemi defterin üstüne atıb gözünü kağıza zilledi. Kağızda ise bunlar yazılmışdı:
“Seni gördüyüm günnen ilk gözlerini tanıdım. Her defe fürset axdardım, deniz tek mavi gözlerini seyir etmeye. O çekdiyim şekilleri behane edib senle danışmağa. Amma heç cüre cüret etmedim içimdekileri sene dimeye. Utandım. Utandım deniz tek mavi gözlerine baxıb sevgimi elan etmeye. Amma yaxşı ki, gizli sevgileri yazmağ üçün sehirli qelem ve vereq var. Men de o sehirli qelemi götürüb bu kiçik vereqe yazıram:

Seni sevirem
Ağlıyan Güneş!”
Oxuduqca Sevilin gözleri böyüyür, üreyi tez-tez döyünmeye başlayırdı. Züleyxa da gözucu ona baxıb gülümseyirdi. Sevil mektubu elinde yumruladı, elleri ese-ese gözlerini sildi. Daxilinde belke de sevinirdi, amma üzünde çox böyük heyecan ve qezeb var idi. Adı kimi emin idi ki, bu onun işidir. Arxaya dönüb baxdı. İsmayıl yerinde yox idi. Sinfe boylandı, heç sinifde de yox idi. Onu bele tedirgin gören Züleyxa çöle çıması üçn onu razı saldı ve ikisi birlikde sinifden çıxdılar. Yolboyu Sevil heç ne danışmadı. Belece bufete çatdılar. Sevil pencerenin qabağında dayanıb gözünü çöle dikdi. Hemişekitek ağladığı gözünden sakitce süzülen damcılardan bilinirdi. Derinden köks ötürüb:
-Men indi neyleyecem, Zülüş?-dedi.
-Ne bilim caan.-Züleyxa çiyinlerini çekdi.-Mene heç vaxt sevgi mektubu gelmeyib. Bilmirem ki, sene nece

<< 1 ... 233 234 [235] 236 237 ... 382 >>