aldı.-İndi de keçek dersimize.
Gelenlerin arasında İsmayılı görmeyen Sevil telaşlansa da belli etememeye çalışırdı.Mektebin tibb menteqesinde Sahile hekim İsmayılın qaşının üstünü temizleyib yara bantı qoymuşdu.
-Ayağında ağrı filan hiss elemirsen?
-Biraz, sanki biraz göyneyir.
-Qorxulu bir şey yoxdur. Prosto biraz ezilmisen. Amma sen de yene de arxayın düşme, hekime göster.
-Aha, oldu.-deye İsmayıl ayağa durmaq istedi.-Gede bilerik?
-Başqa narahatlığın yoxdursa, gede bilersen.
-Yox, yoxdur. Çox sağolun.-deye İsmayıl ayağa qalxdı.
Eli ile Kerem celd yaxınlaşıb onun qolundan tutdular ve onu danlamağa başladılar.
-Bir deyib hara durursan?
-Bize de de.
-Ehtiyac yoxdur, özüm gederem.-deye İsmayıl onların ellerini yana iteledi.
-İsmayıl, qoy kömek elesinler. Ayağın ezilib, üstüne çox berk basmaq olmaz.-deye Sahile hekim yeniden dillendi.
İsmayılgil sağollaşıb tibb menteqesinden çıxdılar. Dostları axsayan İsmayılın qolundan tutub yavaş-yavaş aparırdılar. Eli soruşdu.
-Nece oldu ki, yıxıldın?
-Ne bilim e. Pillekenleri düşürdüm, bir de onu gördüm ki, havadayam. Sonra da yumbalana-yumbalana getdim.
-Ayağının altına bax da.-Kerem onu danlamağa başladı.-Başın partlasaydı, ya qol-qıçın sınsaydı, yaxşı olacaqdı? Deymeze deymez qaqaş. Canının qedrini bil.
İsmayıl heç ne deye bilmeyib ah çekdi. Eli ise maraqla Keremi süzürdü. Onun üz ifadesi dediklerini tamamlayırdı. Üzünde qeribe bir narahatlıq, keder var idi. Sanki dünyanın derdini bu çekirdi.
İsmayıl sinfe girende Sevil onun baxışları ile rastlaşmasın deye başını qaldırıb onun terefe baxmadı. Amma üreyi de arxada, sevdiyinin yanında idi. İsmayıl ise sinfe girenden yerine oturana kimi gözlerini ondan çekmedi. Sevilin laqeydliyi ona ayağının göynemesini de unutdurmuşdu. İndi üreyi ayağından daha çox göyneyirdi. Bunu hiss elese de Sevil günahkarlıq duyaraq İsmayıl terefe baxmamağa çalışırdı. Heqiqeten de ona nese olsaydı, özünü bağışlaya bilecekdimi? Amma bu olanlar da onun günahı deyildi. Çünki çox vaxt

<< 1 ... 247 248 [249] 250 251 ... 382 >>