sığalladı.
-Çox sağol, ana.
-Ne yaxşı durdun, a bala?
-Yusif oyatdı. Deyir hava yaxşıdır, parka çıxaq.
-Çıxın da bala. Gedin, gezin. Amma get, evvel el-üzünü yu, gel çöreyini ye, sonra gedersen.
-Baş üste, anacan.-yeniden anasının üzünden öpen Eli hamam otağına keçdi.

Sevil her bazar günü olduğu kimi bu gün de saat doqquzdan oyaq idi. Bacısı evlerinin yanındakı gözellik salonunda işleyirdi. Anası ise heftenin bir neçe günü qonşulara yorğan-döşek salıb pul qazanırdı. Sevil yeddinci sinifde oxuyanda ataları ürek infaktından ölmüşdü. Bu qefil itki aileni çıxılmaz veziyyetde qoymuşdu. Anası Xalide xala orta tehsilli olduğu üçün heç yerde iş tapa bilmirdi. O da bacardığı bir işin qulpundan yapışmış, qonum-qonşuya, tanış-bilişe yorğan-döşek sırımaqla balalarını dolandırırdı. Böyük qızı Sevda da bu ilden gözellik salonunda işe düzelmişdi. Düzdür, dayıları qonşuluqda yaşayırdı, vaxtlı-vaxtında bacısına erzaqla, pulla yardım gösterirdi, amma bu da evezsiz deyildi. Çünki oğlu Xelilin ta uşaqlıqdan Sevilde gözü var idi. Dayısı da buna şad idi. Evvelce Xalide xala buna razılıq vermese de yoldaşının ölümünden sonra çaresi kesilmiş, razılıq vermeye mecbur olmuşdu. Xelil qapı-pencere sexinde işleyir, pis de qazanmırdı. Sevilden ferqli olaraq o, esebi ve kobud biri idi. Sevilin de ona isnişe bilmemesi belke de bundan ireli gelirdi.
Sevil süfreni yığışdırıb evleri seliqeye salırdı. Televizorda ise seher verilişlerinin birinde yeni çıxan bir türk mahnısı seslenirdi: “Aşk, bir kalbin içinde ağlıyor aşk...” Bir anlıq nece oldusa Sevilin ağlına İsmayıl, onun gülen siması geldi geldi. Sonra diksinerek:
-Yox e, men deliyem? Ne fikirleşirem?-dedi öz-özüne. Sonra üreyi özünün de başa düşmediyi terzde çırpınmağa başladı. Özünden xebersiz dodaqlarına tebessüm qondu. İş göre-göre bu tebessüm de onunla idi. Ta ki, heyetlerinde dayısıoğlu Xelili görene qeder. Xelil atasının maşınından un kisesini götürüb heyete qoydu. Sonra üstünün ununu çırpa-çırpa yuxarıda-eyvanda dayanan Sevile

<< 1 ... 26 27 [28] 29 30 ... 382 >>