elemeyin.-dedi. Sonra üzünü Rehime tudu.-Geleceyini mene niye demedin? Bir yerde gelerdik de.
-Heç özüm de bilmirdim.-deye Rehim çiyinlerini çekdi. Bu arada gözü sinfi gezirdi.-Darıxdım, durub geldim.
Ele bu vaxt qızlar da ora yaxınlaşdılar. Salamlaşdılar, hal-ehval tutdular. Sevincin:
-Darıxmışdıq senin üçün. Haralarda idin?-sualına köks ötürerek:
-Ele men de.-deye cavab verdi.
Onun bele reaksiyası çoxlarının diqqetini çekse de tebii olaraq tekce Yusifi qıcıqlandırırdı.
-Mektebe qayıdacaqsan?-Leylanın verdiyi bu sualdan sonra Rehim gözlerini Sevincden çekib:
-Yox e Leyla, uje qayıtmağın menası yoxdur.-dedi.
-Xestexana meselesi de hell olundu? Mama deyirdi ki, deyesen babangili gelibler.-deye Eli çekine-çekine soruşdu.
-He, biraz problem var idi. Amma çox şükür, “Ümid sonda ölür.”deyirler. Babam, dayılarım zad geldiler, barışdılar, hell olundu.
-Küsmüşdüler ki?-deye meseleden xebersiz olan Mehdi teeccüle soruşdu.
Eli onu dümsükledi, Kerem söhbeti açdığı üçün ters-ters Eliye baxdı.
Belece Rehim sonuncu dersi sinif yoldaşları ile keçirdi. Lakin onun illerdir boğub-saxlaya bildiyi hisleri de artıq özünü biruze verirdi, tez-tez qaçaraq baxışlarla Sevince baxması Yusifin eseblerine toxunur, qısqanclıq yaradırdı.
Artıq seher növbesinin dersi bitmişdi. Sinif getmek üçün hazırlaşırdı. Leyla ile sağollaşıb çıxan Günay pencerenin qabağında dayanıb İsmayılla söhbet eden Sevile ters-ters baxdı. Amma heç biri bunu görmedi. İsmayıl seherkine göre narahat idi. Ona göre de:
-Zülüş de gelmeyib. Tek nece gedeceksen?-deye Sevilden soruşurdu.
-Bıy, on bir ili nece gedib-gelmişem? Hemişe yanımda Zülüş olmayıb ki.
-Ne olsun? İndi veziyyet başqa cürdür. İster-istemez narahat oluram.
-Narahat olma,-deye Sevil gülümsedi,-nece gelmişemse, ele de gedeceyem.
-Merkezi yollarla get, ara küçelere girme. Gördün arxanca gelen var, özünü adamların çox olduğu yere ver.-deye İsmayıl ona berk-berk tapşırırdı.-Belke bu günlük men de seninle gelim?
-İsmayıl, yaxşı da.
-Yaxşı,

<< 1 ... 343 344 [345] 346 347 ... 382 >>